مذاکره به مثابه آیین حل و فصل اختلاف ها در رویه قضایی بین المللی و داوری
 | |
| عنوان | مذاکره به مثابه آیین حل و فصل اختلاف ها در رویه قضایی بین المللی و داوری |
|---|---|
| رشته | حقوق بین الملل عمومی |
| دانشجو | فاطمه صفری پارسا |
| استاد راهنما | ابراهیم بیگ زاده |
| استاد مشاور | سیدهادی محمودی |
| مقطع | کارشناسی ارشد |
| سال دفاع | ۱۴۰۲ |
| دانشگاه | دانشگاه شهید بهشتی |
مذاکره به مثابه آیین حل و فصل اختلاف ها در رویه قضایی بین المللی و داوری عنوان پایان نامه ای است که توسط فاطمه صفری پارسا، با راهنمایی ابراهیم بیگ زاده و با مشاوره سیدهادی محمودی در سال ۱۴۰۲ و در مقطع کارشناسی ارشد دانشگاه شهید بهشتی دفاع گردید.
چکیده
بحث مذاکره به عنوان روش حل و فصل مسالمت آمیز اختلاف های بین المللی بارها توسط آرا قضایی بین المللی مورد بررسی قرار گرفته است. مذاکره به عنوان روشی که در آن دولت ها ضمن حفظ اقتدار و حاکمیت بلامنازع خود به چانه زنی و بحث برای حل اختلاف های خود می پردازند، باید با حسن نیت انجام شود. امروزه و حتی از مدت ها پیش، دولت ها در اکثر معاهدات بین المللی منعقد میان خود، پیش بینی می کنند تا قبل از ارجاع اختلاف به داوری بین الدولی یا دیوان بین المللی دادگستری، آن را از طریق مذاکره حل و فصل نمایند. این امر باعث پیدایش بحثی تحت عنوان تعهد به مذاکره شده است. سوالی که در این مورد میان اندیشمندان حقوقی مطرح شده این است که آیا تعهد به مذاکره تعهدی عرفی است و یا در زمره اصولی کلی حقوق بین الملل قرار دارد؟ در دکترین حقوقی در باب تعهد به مذاکره اختلاف نظر وجود دارد؛ بادقت نظر در آراء قضایی به نظر می رسد که تعهدی عرفی یا اصلی حقوقی مبنی بر تعهد به مذاکره در حقوق بین الملل وجود ندارد. در پژوهش حاضر سعی شده با بررسی آرا قضایی این فرضیه ثابت شود. همچنین مذاکرات باید با حسن نیت انجام شود و برای تحقق این امر، دولتها باید سعی کنند تا با هدف دستیابی به توافق وارد مذاکره شده و آن را پیش ببرند؛ سوال دیگری که در این مورد پیش می آید این است که محدوده ی تعهد به مذاکره چیست؟ با بررسی آراء قضایی مشاهده می شود که برخی دولت ها تعهد به مذاکره را تعهدی به وسیله می دانند و برخی دیگر آن را تعهد به نتیجه می دانند. در این مورد به نظر می رسد مطابق آرا قضایی الزامی برای دستیابی به توافق از طریق مذاکره وجود ندارد و تعهد به مذاکره تعهد به وسیله است. همچنین برای دستیابی به هدف حل اختلاف مذاکرات باید با حسن نیت انجام شوند، اما شروط احراز حسن نیت چیست؟ با دقت در رویه قضایی بین المللی یافت می شود که مذاکرات باید با هدف حل اختلاف صورت گرفته و معنادار باشد، به این صورت که طرفین به درستی اطلاعات لازم را مبادله کرده و در مواضع خود تعدیل ایجاد کنند. مذاکره ممکن است با سوء نیت یکی از طرفین به شکست منتهی شود؛ اگر مذاکره در نتیجه ی سوء نیت یکی از طرفین با شکست مواجه شود آیا طرف دیگر اختلاف می تواند عکس العمل هایی در پاسخ به اقدام آن دولت نشان دهد؟ در این حالت اقدام متقابل پاسخی برای دولت خاطی خواهد بود. مذاکره میتواند در مرحله ی پیش از رسیدگی،حین رسیدگی و بعد از آن صورت گیرد. اما آیا مذاکره می تواند تاثیری بر حکم دیوان و تسهیل وظایف آن داشته باشد؟ امروزه در دکترین حقوقی در مورد تاثیر مذاکره که قبل از ارجاع اختلاف و پس از آن صورت می گیرد، بحث های زیادی صورت گرفته و در آرا قضایی بین روش مذاکره و رسیدگی قضایی تعاملی قابل توجه مشاهده شده است. طرفین با انجام مذاکره حین رسیدگی میتوانند به تسهیل وظیفه ی دیوان در حل و فصل اختلاف کمک کنند. واژگان کلیدی: حل و فصل مسالمت آمیز اختلاف، مذاکره، رویه قضایی، دیوان بین المللی دادگستری، داوری، حسن نیت
ساختار و فهرست پایان نامه
فهرست مطالب بخش نخست ؛ مذاکره به مثابه روش مسالمت آمیز حل و فصل اختلاف های بین المللی
فصل اول ؛ مذاکره و نقش آن در حل و فصل اختلاف میان دولت ها
مبحث اول؛ ماهیت مذاکره
گفتار اول؛ توسل به مذاکره برای حل اختلاف از دوران باستان تا دوران مدرن
گفتار دوم؛ چیستی مذاکره از منظر دکترین حقوقی و رویه قضایی بین المللی
گفتار سوم؛ مراحل مختلف فرایند مذاکره
مبحث دوم؛ نقش مذاکره در حل و فصل اختلاف میان دولت ها
گفتار اول؛کارکرد چندجانبه مذاکره
گفتار دوم؛ مذاکره به عنوان روش حل و فصل اختلاف در نظام ملل متحد
گفتار سوم؛ مذاکره در مراحل مختلف رسیدگی قضایی
فصل دوم ؛ بررسی پیش شرط مذاکره قبل از ارجاع اختلاف به محکمه بین المللی
مبحث اول؛ آغاز مذاکرات قبل از رسیدگی قضایی
گفتار اول ؛ شروط لازم برای آغاز مذاکره قبل از ارجاع اختلاف به محکمه بین المللی
گفتار دوم؛ کارایی مذاکرات قبل از ارجاع اختلاف به محکمه قضایی
گفتار سوم ؛ مسیله الزام به مذاکره
مبحث دوم؛ الزام به مذاکره در حقوق بین الملل
گفتار اول ؛ الزام به مذاکره در معاهدات بین المللی
گفتار دوم ؛ الزام به مذاکره در عرف بین المللی
گفتار سوم ؛ الزام به مذاکره در رویه قضایی بین المللی
بخش دوم؛ مذاکره با حسن نیت و مذاکره حین رسیدگی در دیوان بین المللی دادگستری
فصل اول؛ حسن نیت در مذاکرات بین المللی
مبحث اول ؛ نحوه احراز حسن نیت در مذاکرات از منظر رویه قضایی بین المللی و داوری
گفتار اول ؛ هدفمند بودن مذاکره
گفتار دوم ؛ معنادار بودن مذاکره
گفتار سوم ؛ زمان معقول و مناسب
مبحث دوم ؛ پیامدهای کشاندن مذاکرات به بن بست در نتیجه سوءنیت
گفتار اول ؛ اقدام های متقابل
گفتار دوم؛ استثناء عدم اجرای معاهده
گفتار سوم؛ فسخ یک معاهده یا تعلیق اجرای آن در نتیجه نقض ماهوی
فصل دوم ؛ ارتباط میان مذاکره و رسیدگی در دیوان بین المللی دادگستری به عنوان روش های مسالمت آمیز حل و فصل اختلاف های بین المللی
مبحث اول؛ شکست مذاکرات و ارجاع اختلاف به دیوان
گفتار اول؛ ارجاع اختلاف از مذاکره به رسیدگی قضایی
گفتار دوم؛ مذاکره و تعیین اختلاف
گفتار سوم؛ شکست و بن بست مذاکره
مبحث دوم ؛ مذاکره و نقش آن در جریان رسیدگی قضایی در دیوان بین المللی دادگستری
گفتار اول ؛ امکان از سرگیری مذاکرات قبلی
گفتار دوم ؛ از سرگیری مذاکرات و تصمیم دیوان در مورد مسایل آیین دادرسی
گفتار سوم؛ تاثیر مذاکرات بر تصمیم دیوان بین المللی دادگستری
نتیجه گیری
منابع و مآخذ
کلیدواژه ها
- حل و فصل مسالمت آمیز اختلاف های بین المللی
- مذاکره
- حسن نیت
- رویه قضایی بین المللی
- داوری