نظریه شماره 1031/95/7 مورخ 1395/05/04 اداره کل حقوقی قوه قضاییه
 | چکیده این نظریه توسط هوش مصنوعی تولید شده است و هنوز توسط پژوهشگران ویکی حقوق بررسی نشده است. |
 | |
| شماره نظریه | ۱۰۳۱/۹۵/۷ |
|---|---|
| شماره پرونده | ۷۰۸-۱/۱۶۸-۹۵ |
| تاریخ نظریه | ۱۳۹۵/۰۵/۰۴ |
| موضوع نظریه | آیین دادرسی کیفری |
| محور نظریه | ادغام آرا |
نظریه شماره ۱۰۳۱/۹۵/۷ مورخ ۱۳۹۵/۰۵/۰۴ اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره قابلیت تجدیدنظرخواهی و فرجام نسبت به آرای صادره در اجرای ماده ۵۱۰ قانون آیین دادرسی کیفری: در این نظریه به بررسی قابلیت تجدیدنظر یا قطعیت آرایی پرداخته شده است که در اجرای ماده ۵۱۰ قانون آیین دادرسی کیفری صادر میشوند. با توجه به اینکه قانون مشخصاً درباره قطعیت یا قابلیت تجدیدنظر و فرجام این آرای ادغام شده تصریح نکرده است، بر اساس قواعد عام حاکم بر تجدیدنظرخواهی و فرجام در آیین دادرسی کیفری، آرای دادگاههای کیفری قابلیت تجدیدنظر و فرجام دارند، اما آرایی که از سوی دادگاه تجدیدنظر صادر میشوند، قطعی هستند.
استعلام
آرایی که در راستای ماده ۵۱۰ قانون آیین دادرسی کیفری ( ادغام آرا) صادر می شود حسب مورد قابل تجدید نظر و فرجام خواهی است یا قطعی می باشد؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه
با توجه به اینکه در ماده ۵۱۰ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ به قطعیت یا قابلیت تجدیدنظرخواهی و فرجام نسبت به حکم واحد صادره در اجرای ماده مزبور تصریح به عمل نیامده است، بنابراین در خصوص مورد مذکور باید به قواعد عام حاکم بر تجدیدنظرخواهی یا قابلیت فرجام نسبت به آرای دادگاه ها رجوع گردد و لذا با لحاظ مواد ۴۲۷، ۴۲۸ و ۴۴۳ قانون فوق الذکر، آرای دادگاه های کیفری قابل تجدیدنظر و فرجام و آرای صادره از سوی دادگاه تجدیدنظر (در خصوص موضوع ماده ۵۱۰ قانون صدرالذکر) قطعی است.