عدم نفوذ یکی از احکام وضعی است که بیانگر وضعیت عقد منعقد شده توسط متعاقدین می‌باشد. عدم نفوذ ضمانت اجرای تخلف از شرایط اساسی عقد است و در دو معنای عام و خاص به کار می‌رود.[۱] معنای عام آن، هم شامل وضعیت بطلان که به معنای عدم ایجاد ماهیت حقوقی مدنظر طرفین می‌باشد [۲]و هم شامل غیر‌نافذ به معنای خاص می‌باشد که به معنای ایجاد ناقص ماهیت حقوقی مدنظر متعاقدین و عدم اثرگذاری آن است. در چنین شرایطی الحاق بعدی عنصر رضا موجب نفوذ عقد می‌گردد.[۳]

منابع

  1. ناصر کاتوزیان. حقوق مدنی (جلد دوم) (قواعد عمومی قراردادها، انعقاد و اعتبار قرارداد). چاپ 5. شرکت سهامی انتشار، 1379.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 6655708
  2. ناصر کاتوزیان. حقوق مدنی (جلد دوم) (قواعد عمومی قراردادها، انعقاد و اعتبار قرارداد). چاپ 5. شرکت سهامی انتشار، 1379.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 6655696
  3. ناصر کاتوزیان. حقوق مدنی (جلد دوم) (قواعد عمومی قراردادها، انعقاد و اعتبار قرارداد). چاپ 5. شرکت سهامی انتشار، 1379.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 6655700