آزادی
آزادی در معنای ساده و بسیط به مفهوم فقدان هرگونه قید و بندی می باشد، به نحوی که هیچ مانع و سدی در برابر اراده و خواست آدمی وجود نداشته باشد.[۱]
آزادی در قانون اساسی
در اصل دوم قانون اساسی به آزادی اشاره شده است. البته آزادی پذیرفته شده در این اصل به معنای مطلق نیست و به این معنا نیست که تصمیمگیری او محوریت زندگی اش باشد بلکه انسان خلیفه خدا در روی زمین است اما به پیامبر نیاز دارد.[۲]
کتب مرتبط
منابع
- ↑ سیدجواد ورعی. حقوق و وظایف شهروندان و دولت مردان. چاپ 1. دبیرخانه مجلس خبرگان رهبری، 1381. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 6715328
- ↑ عباس ایمانی و امیررضا قطمیری. قانون اساسی در نظام حقوقی ایران پیشینه، آموزهها، قوانین. چاپ 1. نامه هستی، 1388. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 4262444