سلب حق

در حقوق، سلب حق به معنای صرف‌نظر کردن از اعمال یک حق موجود توسط صاحب آن حق است. یعنی شخصی که از نظر قانونی دارای یک حق است، عمداً و با اراده خود آن را اعمال نمی‌کند یا از آن چشم‌پوشی می‌کند، به‌طوری که دیگر نمی‌تواند در آینده به آن استناد کند.

اقسام سلب حق:

سلب حق قبل از ایجاد مثل شرطی در قرارداد که یکی از طرفین متعهد می‌شود حق فسخ نداشته باشد. در این موارد، اگر با نظم عمومی یا حقوق اساسی افراد تعارض نداشته باشد، معتبر است.
سلب حق پس از ایجاد مثل اینکه فردی که حقی در دادگاه دارد (مثلاً حق طرح دعوی یا حق اعتراض) از آن صرف‌نظر کند. این معمولاً با واژه‌هایی مثل «اسقاط حق» یا «گذشت» بیان می‌شود.

تفاوت «سلب حق» با «اسقاط حق»:

سلب حق گاهی به معنای از بین بردن پیشاپیش حقی است که ممکن است در آینده ایجاد شود.
اسقاط حق معمولاً به معنای از بین بردن یک حق موجود است.

مثلا اگر کسی بگوید: «حق اعتراض به رأی را ندارم» (در قرارداد یا لایحه)، این سلب یا اسقاط حق است که مانع مراجعه آینده‌ی او به آن حق می‌شود.