بررسی ابعاد حقوقی بورس دارایی فکری: تفاوت میان نسخه‌ها

دارایی های فکری دارایی های تجاری منحصر به فردی هستند که مالکان آنها غالبا به دلیل دسترسی نداشتن به امکانات کافی و نبود حلقه ارتباطی موثر و کارآمد میان صنعت و دانشگاه، قادر به معرفی اموال خود به صنعت و در نتیجه تجاری سازی آنها، نیستند.با توجه به ویژگی های بازار بورس، می توان با وارد نمودن انواع مختلف دارایی های فکری به این بازار و راه اندازی بورس دارایی فکری فرصت مناسبی برای مالکان این گونه دارایی ها و همچنین متقاضیان آنها فراهم نمود تا بتوانند بدون آن که هزینه های معاملاتی بسیاری که گاه حتی از ارزش حاصل از انعقاد قرارداد هم بالاتر می شود را متقبل شوند، به مطلوب قراردادی خود دست یابند، زیرا بورس دارایی فکری از طریق نظام شفاف بازار سرمایه، فضایی آزاد و رقابتی را ایجاد می کند.از سویی با تعیین ارزش واقعی و مبتنی بر نیاز بازار منجر به تجاری سازی هر چه بیشتر این گونه دارایی ها و تامین منابع مالی لازم می گردد.به این ترتیب هم مبتکران به دسترنج تلاش خود دست می یابند و هم صنعت کشور با استفاده از عرضه بازاری این دارایی ها به پیشرفت ناشی از اقتصاد دانش بنیان و حفظ نخبگان علمی خواهد رسید.از این رو پس از تشکیل بورس بین المللی دارایی فکری ایالات متحده امریکا و شورای آسیایی بورس دارایی فکری، فرابورس ایران نیز در راستای تحقق قانون برنامه پنجم توسعه بازار خود انتظام و متصل به سهام دارایی فکری را راه اندازی نمود.دارایی های فکری در قالب اوراق بهادار مبتنی بر دارایی فکری به شیوه های مختلفی قابلیت انتقال در این بازار را دارند و عمدتا با توسل به عقود معینی همچون صلح، معاوضه، شرکت و حتی بیع می توان فضای حقوقی حاکم بر این بازار را طراحی نمود.اما چنانچه بخواهیم یک نظام حقوقی منحصر به فردی برای بازار دارایی فکری تنظیم کنیم، می توان با تمسک به آزادی قراردادی موضوع ماده ۱۰ قانون مدنی و قراردادهای خاص نظام حقوق مالکیت فکری اقدام به وضع قانون و مقررات نمود.