قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران: تفاوت میان نسخه‌ها

'''قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران''' و چگونگی تدوین آن از جمله موضوعات مورد توجه در دوران پیش از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ بود. پیش‌نویس اولیه آن توسط تعدادی از صاحب نظران در پاریس تهیه و در ایران مورد بررسی قرار گرفت. این قانون در تاریخ ۲۴ آبان ۱۳۵۸ در مجلس خبرگان قانون اساسی به تصویب رسید و پس از تأیید نهایی، در [[همه پرسی]] عمومی در ۱۲ آذر همان سال با ۹۸٫۲ درصد آرا به تصویب مردم رسید. [[قانون اساسی]] اولیه در ۱۲ فصل و ۱۷۵ اصل تنظیم شده بود. اما با گذشت یک دهه، ضرورت بازنگری در برخی ساختارها و مفاد آن آشکار شد. در سال ۱۳۶۸، با فرمان رهبر وقت، شورای بازنگری قانون اساسی تشکیل و روند اصلاحات آغاز شد. نتیجه این بازنگری، افزایش تعداد فصول به چهارده و اصول به ۱۷۷، حذف سمت [[نخست وزیر|نخست وزیری]]، تمرکز بیشتر در قوای سه‌گانه، بازتعریف اختیارات [[مقام رهبری|رهبری]]، تثبیت جایگاه [[مجمع تشخیص مصلحت نظام]] و ایجاد نهادهایی مانند [[شورای عالی امنیت ملی]] بود. این بازنگری نیز در مرداد ۱۳۶۸ به همه پرسی گذاشته شد و با رأی اکثریت مردم تصویب گردید.<ref name=":0">{{یادکرد وب|عنوان=بازنگری قانون اساسی|نشانی=http://www.imam-khomeini.ir/fa/c504_2671/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C_%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87/%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%DB%8C/%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%86%DA%AF%D8%B1%DB%8C_%D9%82%D8%A7%D9%86%D9%88%D9%86_%D8%A7%D8%B3%D8%A7%D8%B3%DB%8C|وبگاه=www.imam-khomeini.ir|بازبینی=2025-06-09}}</ref>

پس از تصویب قانون اساسی توسط مجلس خبرگان، این سند در تاریخ ۱۲ آذر ۱۳۵۸ به [[همه پرسی]] عمومی گذاشته شد. در این همه پرسی، حدود ۹۸٫۲ درصد از شرکت‌کنندگان با آن موافقت کردند. بدین ترتیب، '''قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران''' رسمیت یافت و به عنوان پایه حقوقی نظام جدید آغاز به اجرا گذاشته شد.<ref name=":1" />