ماده 22 قانون تجارت الکترونیکی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{برای کتاب}} '''ماده 22 قانون تجارت الکترونیکی''': هرگاه قبل یا به هنگام [[ارسال داده|ارسال «‌داده پیام»]] [[اصل ساز|اصل‌ ساز]] از [[مخاطب]] بخواهد یا‌ [[توافق]] کنند که دریافت «‌[[داده پیام]]» [[تصدیق]] شود، اگر به شکل یا روش تصدیق توافق نشده‌ باشد، هر نوع ارتباط خودکار یا مکاتبه یا اتخاذ هر نوع تدبیر مناسب از سوی مخاطب که‌ اصل‌ ساز را به نحو معقول از دریافت «‌داده پیام» مطمئن کند تصدیق دریافت «‌داده‌پیام»‌ محسوب می‌گردد.

* [[ارسال داده|ارسال داده پیام]]: به انتقال الکترونیکی اطلاعات از دستگاه فرستنده به دستگاه گیرنده را ارسال داده پیام گویند.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=حقوق حمایت داده ها|ترجمه=|جلد=|سال=1383|ناشر=گنج دانش|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=4157532|صفحه=|نام۱=محمدعلی|نام خانوادگی۱=نوری|نام۲=رضا|نام خانوادگی۲=نخجوانی|چاپ=1}}</ref>

* [[مخاطب در قانون تجارت الکترونیکی|مخاطب]]: [[شخصی]] است که اصل‌ساز قصد دارد وی «‌داده پیام»‌ را دریافت کند، اما شامل شخصی که در ارتباط با «‌داده پیام» به عنوان واسطه عمل می‌کند‌ نخواهد شد.<ref>[[ماده 2 قانون تجارت الکترونیکی]]</ref>

* [[داده پیام]]: هر نمادی از واقعه، اطلاعات یا مفهوم است که با وسایل الکترونیکی، نوری یا فناوری های جدید اطلاعات تولید، ارسال، دریافت، ذخیره یا پردازش می شود.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=دلیل الکترونیکی در نظام ادله اثبات دعوی|ترجمه=|جلد=|سال=1391|ناشر=خرسندی|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=6487048|صفحه=|نام۱=محبوبه|نام خانوادگی۱=عبدالهی|چاپ=1}}</ref>

* [[توافق]]: به معنای [[تلاقی اراده|تلاقی]] و اتحاد [[اراده]]<nowiki/>‌ی دو یا چند [[شخص]] نسبت به امری می‌باشد. تمام [[عقد|عقود]] و [[قرارداد]] ها توافق محسوب می‌شوند.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=حقوق مدنی (جلد اول) (تشکیل قراردادها و تعهدات)|ترجمه=|جلد=|سال=1388|ناشر=مجمع علمی و فرهنگی مجد|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=6656096|صفحه=|نام۱=مهدی|نام خانوادگی۱=شهیدی|چاپ=7}}</ref><ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=حقوق مدنی (جلد سوم) (قواعد عمومی قراردادها)|ترجمه=|جلد=|سال=1392|ناشر=میزان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=6656100|صفحه=|نام۱=علی عباس|نام خانوادگی۱=حیاتی|چاپ=1}}</ref>

* [[تصدیق]]: یعنی قبول، باور، تأیید، پروا<nowiki/>نه و گواهی.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=مجله قضایی و حقوقی دادگستری شماره 25 زمستان 1377|ترجمه=|جلد=|سال=1377|ناشر=قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=587448|صفحه=|نام۱=قوه قضائیه جمهوری اسلامی ایران|نام خانوادگی۱=|چاپ=}}</ref> همچنین به مفهوم راست و درست داشتن و به درستی امری گواهی دادن می‌باشد که متضاد تکذیب است.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=ماهنامه کانون سردفتران و دفتریاران سال 43 شماره 13|ترجمه=|جلد=|سال=-|ناشر=مهنا|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=1723192|صفحه=|نام۱=کانون سردفتران|دفتریاران|نام خانوادگی۱=|چاپ=}}</ref>

== نکات توضیحی ماده 22 قانون تجارت الکترونیکی ==

شایان ذکر است که در [[قانون تجارت الکترونیکی]] '''مواد 22'''، [[ماده 24 قانون تجارت الکترونیکی|24]]، [[ماده 26 قانون تجارت الکترونیکی|26]] و [[ماده 27 قانون تجارت الکترونیکی|27]] هر چند کلمه [[ایجاب]] یا [[قبول]] به کار نرفته است، ولی مربوط به ایجاب و قبول می باشند.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=قواعد حقوق تجارت الکترونیک|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=جنگل|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=2328788|صفحه=|نام۱=معاونت آموزش|تحقیقات قوه قضاییه|نام خانوادگی۱=|چاپ=3}}</ref> در همین راستا '''ماده 22 قانون تجارت الکترونیکی''' در مورد نظریه تایید وصول (در صورت توافق طرفین) صحبت می کند. این نظریه در صورتی اثر حقوقی دارد که میان طرفین توافق صورت گیرد و در صورتی که توافق میان آن ها بر نظریه تایید وصول نباشد یکی از نظریات الف (ارسال) و ب (وصول) جاری خواهد شد. نظریه مذکور شبیه نظریه اطلاع است یعنی [[قرارداد]] زمانی منعقد می شود که قبول به اطلاع مخاطب رسیده باشد که در اصطلاح [[تجارت الکترونیکی]] تایید یا تصدیق نامیده می شود. منتهی این نظریه در صورتی قابل اعمال است که یا طرفین اصل ساز و مخاطب با یکدیگر توافق نمایند، یا اصل ساز چنین شرطی را مقرر نماید که در جهت این است که مخاطب نتواند بعدها ادعای عدم وصول قبول را داشته باشد. بنابراین تصدیق وصول داده پیام را لازم می داند.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=قواعد حقوق تجارت الکترونیک|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=جنگل|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=2330108|صفحه=|نام۱=معاونت آموزش|تحقیقات قوه قضاییه|نام خانوادگی۱=|چاپ=3}}</ref>

با توجه به طبع خاص [[فضای مجازی]] مبادلات الکترونیک که بحث امنیت مبادلات را مطرح می سازد، لذا برای قطعیت یافتن آگاهی طرفین از اعلام اراده یکدیگر، انتساب داده پیام به اصل ساز کافی تلقی نشده است بلکه مخاطب اصل ساز نیز باید دریافت داده پیام ها را تصدیق کند. در این خصوص مواد 22 الی [[ماده 25 قانون تجارت الکترونیکی|25 قانون تجارت الکترونیک]] ایران به تبعیت از [[ماده 14 قانون نمونه آنسیترال]] مقرراتی به شرح ذیل وضع کرده است:

# تصدیق دریافت شده است: هنگامی که اصل ساز به طور صریح هرگونه اثر حقوقی مترتب به داده پیام ها را مشروط به تصدیق دریافت داده پیام ها از سوی [[مخاطب در قانون تجارت الکترونیکی|مخاطب]] کرده باشد آنگاه تا زمانی که مخاطب، دریافت داده پیام ها را تصدیق نکند داده پیام ها ارسال نشده تلقی می شوند و هیچ اثر حقوقی بر آن ها مترتب نمی شود بنابراین ممکن است اصل ساز قبل یا به هنگام ارسال داده پیام ها از مخاطب بخواهد یا با وی توافق کند که دریافت داده پیام ها تصدیق شوند و بنابراین اگر تصدیق دریافت شرط شده باشد اثر آن مترتب شدن [[آثار حقوقی]] بر داده پیام ها است و عدم تصدیق از سوی مخاطب به منزله عدم تحقق ارسال از سوی [[اصل ساز]] محسوب می شود.

* 2. تصدیق دریافت شرط نشده است: [[قانون تجارت الکترونیکی|قانون تجارت الکترونیک]] ایران در خصوص حالتی که تصدیق دریافت شرط نشده باشد ساکت است البته این حالت در [[ماده 15 قانون نمونه آنسیترال]] پیشبینی شده است و به تبع آن در پیش نویس قانون تجارت الکترونیک ایران در ماده 32 نیز آمده بود که قبل از تصویب نهایی در [[شورای نگهبان]] و بر اساس ایرادات این شورا حذف گردیده است.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=ماهنامه کانون سال 48 شماره 66 دی 1385|ترجمه=|جلد=|سال=1385|ناشر=مهنا|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=1846684|صفحه=|نام۱=کانون سردفتران|دفتریاران|نام خانوادگی۱=|چاپ=}}</ref>  

روش تصدیق اختیاری است و طرفین می توانند در مورد روش خاصی که مورد قبول آن ها باشد توافق نمایند. اگر روش تصدیق توسط طرفین تعیین گردد در این صورت آن ها باید مطابق آن رفتار نمایند و الا ارسال محقق نمی گردد. اما چنانچه در مورد شکل یا روش خاصی توافق نشده باشد، در این حالت طبق قسمت اخیر '''ماده ۲۲ قانون تجارت الکترونیکی''' تصدیق به دو صورت انجام می شود:

# '''ماده 22 قانون تجارت الکترونیکی''' درباره تصدیق دریافت داده پیام از سوی مخاطب و توافق بر سر روش تصدیق صحبت می‌کند.