ماده ۱۳۱ قانون دریایی ایران مصوب ۱۳۴۳: تفاوت میان نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
* [[مسئولیت متصدی حمل و نقل دریایی در قبال مسافر در حقوق ایران (با مطالعه تطبیقی اجمالی)]] | * [[مسئولیت متصدی حمل و نقل دریایی در قبال مسافر در حقوق ایران (با مطالعه تطبیقی اجمالی)]] | ||
* [[مسئولیت متصدی حمل و نقل دریایی در قبال مسافر]] | * [[مسئولیت متصدی حمل و نقل دریایی در قبال مسافر]] | ||
* [[مطالعۀ تطبیقی آثار حقوقی تعیین بندر امن در قراردادهای حمل و نقل بینالمللی دریایی با تأکید بر حقوق ایران و انگلستان]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۲۱ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۵۶
عدم حرکت کشتی
هرگاه کشتی نتواند بعلت ممنوع بودن تجارت با بندر مقصد و یا محاصره اقتصادی بندر مقصد و یا بعلت قوه قهریه حرکت کند قرارداد مسافرت کان لم یکن تلقی میگردد و هیچیک از طرفین حق مطالبه خسارت از طرف دیگر را نخواهد داشت .
مقالات مرتبط
- تحریم به مثابه قوه قاهره با تأکید بر تحلیل رویه قضایی
- انحلال قهری و اختیاری قرارداد متعذر شده
- مسئولیت متصدی حمل و نقل دریایی در قبال مسافر در حقوق ایران (با مطالعه تطبیقی اجمالی)
- مسئولیت متصدی حمل و نقل دریایی در قبال مسافر
- مطالعۀ تطبیقی آثار حقوقی تعیین بندر امن در قراردادهای حمل و نقل بینالمللی دریایی با تأکید بر حقوق ایران و انگلستان