روش‌های سنجش آماری خطر جرم

نسخهٔ تاریخ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۱:۲۲ توسط فرشید (بحث | مشارکت‌ها)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

روش‌های سنجش آماری خطر جرم عنوان مقاله ای از محمد آشوری و حسن قاسمی مقدم است که در اسفند 1392 و در شماره 4 دوره 43 فصلنامه مطالعات حقوق خصوصی منتشر شده است.

مطالعات حقوق خصوصی
عنوانروش‌های سنجش آماری خطر جرم
نویسندهمحمد آشوری
حسن قاسمی مقدم
محور موضوعیحقوق خصوصی
سال نشر۱۳۹۲
منتشر شده درنشریه مطالعات حقوق خصوصی
دوره۴۳
شماره۴
دانلود مقالهدانلود از سایت نشریه


چکیده

اگرچه نخستین روش در سنجش آماری خطر جرم، روش ایستاست که در آن صرفاً به محاسبات آماری عوامل خطر ایستا و پیشینه‌ای مانند سابقۀ محکومیت کیفری بزهکار توجه می‌شود، بی‌توجهی به عوامل پویا و متغیری مانند اعتیاد کنونی بزهکار به مواد مخدر موجب ناتوانی این روش در سنجش دقیق خطر جرم گردیده است. به همین دلیل به‌تدریج روش‌های دیگری نظیر سنجش آماری پویا و سنجش ترکیبی آماری/ بالینی ابداع گردیده است که در راستای افزایش دقت در سنجش‌ها به عواملی نظیر «نیاز جرم‌زا» و میزان «تأثیرپذیری» بزهکاران از برنامه‌های اصلاحی- درمانی توجه می‌شود. نیازهای جرم‌زا تعبیر دیگری برای عوامل خطر پویایی‌اند که در وضعیت کنونی فرد مؤثرند و برطرف نمودن آن‌ها می‌تواند موجب کاهش خطر جرم از طریق اصلاح و درمان بزهکاران گردد. مطالعۀ آخرین تحولات سنجش آماریِ خطر جرم نشان می‌دهد که نه‌تنها این رویکرد مخالفتی با اندیشۀ بازپروری ندارد، بلکه با تأکید بر سه اصلِ خطر، نیاز و تأثیرپذیری، زمینۀ مناسبی را برای بازپروری هدفمند فراهم می‌سازد.

کلیدواژه ها

  • تأثیرپذیری 
  • خطر جرم 
  • سنجش آماری 
  • سنجش بالینی  _ عوامل خطر 
  • نیاز جرم‌زا