ماده ۵۲۰ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات): تفاوت میان نسخه‌ها

'''ماده ۵۲۰ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات)'''، ناظر بر ساختن، وارد کشور کردن و ترویج مسکوکات رایج داخلی و خارجی غیر از طلا و نقره است.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=حقوق جزای اختصاصی (جرایم علیه امنیت و آسایش عمومی)|ترجمه=|جلد=|سال=1390|ناشر=جنگل|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=2602680|صفحه=|نام۱=حسن|نام خانوادگی۱=پوربافرانی|چاپ=1}}</ref> منظور از «مسکوکات رایج» در این ماده، سکه هایی است که در ایران یا کشور خارجی مورد حمایت قرار دارند؛ بنابراین سکه هایی که قبلا دارای ارزش بودند، ولی امروزه از ارزش افتاده اند، مانند سکه های رژیم گذشته و یا سکه هایی که رایج نیستند، مشمول این ماده قرار نمی‌گیرند.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=حقوق جزای اختصاصی (جلد سوم) (جرایم علیه امنیت و آسایش عمومی) (مطالعه تطبیقی)|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=میزان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=435196|صفحه=|نام۱=حسین|نام خانوادگی۱=میرمحمدصادقی|چاپ=17}}</ref> امتیاز ضرب مسکوکات رایج، منحصرا در اختیار [[دولت]] است و اگر کسی این سکه ها را با همان فلز یا عیار به نحوی که به سکه اصلی شباهت دارد، بسازد، قابل [[مجازات]] خواهد بود،<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=حقوق جزای اختصاصی (جرایم علیه امنیت و آسایش عمومی)|ترجمه=|جلد=|سال=1390|ناشر=جنگل|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=2602696|صفحه=|نام۱=حسن|نام خانوادگی۱=پوربافرانی|چاپ=1}}</ref> اما اگر سکه ساخته شده، هیچ شباهتی با سکه اصلی نداشته باشد، این جرم محقق نمی شود و در صورتی که فردی با استفاده از این سکه ها، فرد ناآگاهی مانند [[تابعیت|تبعه]] خارجی را فریب دهد و [[مال|مالی]] را از او ببرد، مشمول قواعد [[کلاهبرداری|جرم کلاهبرداری]] قرار خواهد گرفت.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=حقوق جزای اختصاصی (جرایم علیه امنیت و آسایش عمومی)|ترجمه=|جلد=|سال=1390|ناشر=جنگل|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=2602692|صفحه=|نام۱=حسن|نام خانوادگی۱=پوربافرانی|چاپ=1}}</ref> در '''ماده ۵۲۰ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات)'''، [[مقنن|قانونگذار]] برخلاف [[ماده ۵۱۸ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات)|ماده ۵۱۸ قانون تعزیرات]]، مورد [[معامله]] واقع شدن را به عنوان شرط تحقق جرم ذکر نکرده و از اصطلاح مسکوکات <u>رایج</u> استفاده کرده است، فلذا رواج قانونی پول خرد به عنوان پول قابل قبول در معاملات، [[شرطیت|شرط]] است.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=حقوق جزای اختصاصی (جرایم علیه تمامیت جسمانی- شخصیت معنوی- اموال و مالکیت- امنیت و آسایش عمومی) (علمی-کاربردی)|ترجمه=|جلد=|سال=1386|ناشر=دانشگاه تهران|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=1576436|صفحه=|نام۱=ایرج|نام خانوادگی۱=گلدوزیان|چاپ=13}}</ref> به لحاظ [[عنصر معنوی|عنصر روانی]]، [[مرتکب جرم|مرتکب]] علاوه بر عمد و آگاهی باید دارای [[سوء نیت خاص]] یعنی «[[قصد]] [[تقلب]]» باشد؛ بدین معنا که قصد داشته با حیله یا فریب به [[شخص|اشخاصی]] [[ضرر]] وارد کند. <ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=حقوق جزای اختصاصی (جلد سوم) (جرایم علیه امنیت و آسایش عمومی) (مطالعه تطبیقی)|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=میزان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=435300|صفحه=|نام۱=حسین|نام خانوادگی۱=میرمحمدصادقی|چاپ=17}}</ref>