ماده 160 قانون امور حسبی: تفاوت میان نسخه‌ها

ورثه: به کسی می‌گویند که درصورت برخورداری از شرایط ارث و مبری بودن از موانع ارث بری، [[ترکه]] میت به او انتقال می‌یابد.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=ترمینولوژی فقه اصطلاح‌شناسی فقه امامیه|ترجمه=|جلد=|سال=1391|ناشر=پیک کوثر|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=4252640|صفحه=|نام۱=حمید|نام خانوادگی۱=مسجدسرایی|چاپ=1}}</ref>

بعد از صدور حکم موت فرضی، وارثان مالک محسوب می‌شوند و دارایی و اموال غایب به حکم قانون به آنان منتقل می‌شود، نه [[ضامن]] معرفی می‌کنند و نه تضمین دیگری از آنان گرفته می‌شود. تضمینات قبلی نیز مرتفع می‌شود زیرا با انقضای مدتی که مانند [[غایب مفقودالاثر|غایب]] در آن مدت زنده نمی‌ماند و صدور حکم موت فرضی، ارث محقق می‌شود و اموال و دارایی غایب بابت سهم الارث به ورثه داده می‌شود و از کسانی که، ولو به ظاهر، مالک شناخته می‌شوند نباید تضمین گرفت.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=امور حسبی غایب مفقود الاثر|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=میزان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=2708608|صفحه=|نام۱=سیدمرتضی|نام خانوادگی۱=قاسم‌زاده|چاپ=1}}</ref> البته به نظر می‌رسد که مقصود قانونگذار از زوال تامینات هنگامی است که یا [[خسارت|خسارتی]] بر اموال وارد نشده یا در صورت ورود جبران شده باشد؛ بنابراین نخست باید مسئله ورود خسارت یا عدم ورود آن بررسی و آن گاه دربارهٔ ارتفاع تأمین و تضمین تصمیم گرفته شود.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=امور حسبی غایب مفقود الاثر|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=میزان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=2708624|صفحه=|نام۱=سیدمرتضی|نام خانوادگی۱=قاسم‌زاده|چاپ=1}}</ref>

== منابع ==