زیان ناشی از توقیف ابزارهای کار: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی حقوق
پرش به ناوبری پرش به جستجو
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{مقالات حقوق مسئولیت مدنی؛ توجیه و نقد رویه قضایی|عنوان=زیان ناشی از توقیف ابزارهای کار|نویسنده=مونا عبدی}} '''زیان ناشی از توقیف ابزارهای کار''' عنوان مقاله ای از مونا عبدی است که در کتاب حقوق مسئولیت مدنی؛ توجیه و نقد رویه قضایی منتشر گردی...» ایجاد کرد)
 
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
{{مقالات حقوق مسئولیت مدنی؛ توجیه و نقد رویه قضایی|عنوان=زیان ناشی از توقیف ابزارهای کار|نویسنده=مونا عبدی}}
{{مقالات حقوق مسئولیت مدنی؛ توجیه و نقد رویه قضایی|عنوان=مسئولیت مدنی بانک ها در برابر اشخاص ثالث|نویسنده=محمدرضا توحیدی}}
 
'''مسئولیت مدنی بانک ها در برابر اشخاص ثالث''' عنوان مقاله ای از [[محمدرضا توحیدی]] است که در کتاب [[حقوق مسئولیت مدنی؛ توجیه و نقد رویه قضایی]] منتشر گردیده است.
'''زیان ناشی از توقیف ابزارهای کار''' عنوان مقاله ای از [[مونا عبدی]] است که در کتاب [[حقوق مسئولیت مدنی؛ توجیه و نقد رویه قضایی]] منتشر گردیده است.


== چکیده ==
== چکیده ==
یکی از خساراتی که در سال‌های اخیر بسیار مورد مطالبه زیان‌دیدگان قرار گرفته خسارات ناشی از توقیف ابزارآلات و لوازم کار است. به نظر می‌رسد که با توجه به شرایط خاص هر پرونده، سه نوع خسارت قابل تحقق است: 1. از دست دادن حق مالک در استفاده از وسایلش (تفویت منفعت وسیله)، 2. از دست دادن درآمد به دلیل فقدان وسایل کار (عدم‌النفع یا به تعبیر برخی، تفویت منفعت صاحب وسایل) و 3. عدم بهره‌وری در اجرای قرارداد منعقده به دلیل نبود وسایل و تجهیزات مناسب. از این میان، آنچه بیشتر مورد مطالبه زیان‌دیدگان قرار می‌گیرد از دست دادن یا خسارت ایام بیکاری ناشی از توقیف یا عدم دسترسی به لوازم و ابزارآلات کار است. برای اینکه رأی عادلانه‌ای در جبران این نوع خسارات از سوی محاکم صادر گردد لازم است دادگاه در ابتدای بررسی خود دو نکته را مدنظر قرار دهد: 1. توصیف دقیق نوع خسارات قابل تحقق در هر پرونده خاص و 2. نوع خسارات مورد مطالبه خواهان که با دلایل کافی و مناسب به اثبات رسیده باشد. در نظام حقوقی ما، عمده استدلال‌ها در خصوص این نوع خسارات، بر سر قابلیت یا عدم قابلیت جبران این خسارات است اما در صورت پذیرش قابلیت جبران آن‌ها، در مرحله ارزیابی و محاسبه خسارت بعضاً دقت لازم در این خصوص مشاهده نمی‌شود و مشخص نیست که بر چه مبنایی و با چه روشی این خسارت و میزان آن مورد رأی قرار گرفته است. رأی پیش رو یکی از این‏گونه آرا است.
مسئولیت مدنی بانک به عنوان یکی از نهادهای مالی تأثیرگذار در اقتصاد جامعه، دارای اهمیت بسزایی در حقوق است. یکی از وظایف اصلی بانک ها رعایت قوانین و مقررات مربوط به حوزه حقوق بانکی و حفاظت از اطلاعات مشتریان می باشد. گاهی اوقات ممکن است در اثر عملیات بانکداری و یا ارائه خدمات به مشتریان، به صاحب حساب یا شخص ثالث زیان وارد گردد. حال نکته مهم و اساسی این است که بانک در مقابل خساراتی که از سوی کارمندان در راستای عملیات بانکی به شخص ثالث وارد شده مسئول خواهد بود یا خیر؟ در پاسخ، در یک سو ماده 35 قانون پولی و بانکی کشور قرار دارد که برای بانک مسئولیت مدنی با فرض تقصیر پیش بینی نموده است. در سوی دیگر، برخی به استناد مواد 1 و 11 قانون مسئولیت مدنی پس از احراز تقصیر، بانک را مسئول جبران خسارت می دانند. در واقع قواعد اولیه مسئولیت، بر مبنای تقصیر بنا شده است لکن ماده 35 قانون پولی و بانکی کشور بر پایه مسئولیت بدون تقصیر می باشد و با وجود قانون خاص، برخی از دادگاه ها به مواد قانون مسئولیت مدنی استناد می کنند. در این پژوهش که به روش تحلیلی ـ توصیفی نگارش شده، نویسندگان سعی می کنند ضمن نقد یک دادنامه، مقررات مربوط به قانون مسئولیت مدنی با قانون پولی و بانکی کشور را در تعیین مسئولیت برای بانک ها از یکدیگر تفکیک نمایند. نتیجه اینکه قانونگذار برای بانک ها در حوزه مسئولیت مدنی مقرره ای خاص پیش بینی نموده است و ملاک عمل برای دادگاه نیز ماده 35 قانون پولی و بانکی کشور می باشد که در آن، اصل بر تقصیر بانک بوده و برای رهایی از مسئولیت، بانک باید خلاف آن را اثبات نماید.


== واژگان کلیدی ==
== واژگان کلیدی ==
 
*تقصیر
* از دست دادن بهره‌وری
*ضرر و زیان
* از دست دادن درآمد
*مسئولیت مدنی
* تفویت منفعت
*ماده 35 قانون پولی و بانکی کشور
* توقیف ابزارآلات کار
*ماده 11 قانون مسئولیت مدنی
* شیوه محاسبه
* عدم‌النفع

نسخهٔ ‏۱۷ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۱۸

حقوق مسئولیت مدنی؛ توجیه و نقد رویه قضایی
عنوانمسئولیت مدنی بانک ها در برابر اشخاص ثالث
نویسندهمحمدرضا توحیدی
محور موضوعیمسئولیت مدنی
سال نشر۱۴۰۳
منتشر شده درحقوق مسئولیت مدنی؛ توجیه و نقد رویه قضایی


مسئولیت مدنی بانک ها در برابر اشخاص ثالث عنوان مقاله ای از محمدرضا توحیدی است که در کتاب حقوق مسئولیت مدنی؛ توجیه و نقد رویه قضایی منتشر گردیده است.

چکیده

مسئولیت مدنی بانک به عنوان یکی از نهادهای مالی تأثیرگذار در اقتصاد جامعه، دارای اهمیت بسزایی در حقوق است. یکی از وظایف اصلی بانک ها رعایت قوانین و مقررات مربوط به حوزه حقوق بانکی و حفاظت از اطلاعات مشتریان می باشد. گاهی اوقات ممکن است در اثر عملیات بانکداری و یا ارائه خدمات به مشتریان، به صاحب حساب یا شخص ثالث زیان وارد گردد. حال نکته مهم و اساسی این است که بانک در مقابل خساراتی که از سوی کارمندان در راستای عملیات بانکی به شخص ثالث وارد شده مسئول خواهد بود یا خیر؟ در پاسخ، در یک سو ماده 35 قانون پولی و بانکی کشور قرار دارد که برای بانک مسئولیت مدنی با فرض تقصیر پیش بینی نموده است. در سوی دیگر، برخی به استناد مواد 1 و 11 قانون مسئولیت مدنی پس از احراز تقصیر، بانک را مسئول جبران خسارت می دانند. در واقع قواعد اولیه مسئولیت، بر مبنای تقصیر بنا شده است لکن ماده 35 قانون پولی و بانکی کشور بر پایه مسئولیت بدون تقصیر می باشد و با وجود قانون خاص، برخی از دادگاه ها به مواد قانون مسئولیت مدنی استناد می کنند. در این پژوهش که به روش تحلیلی ـ توصیفی نگارش شده، نویسندگان سعی می کنند ضمن نقد یک دادنامه، مقررات مربوط به قانون مسئولیت مدنی با قانون پولی و بانکی کشور را در تعیین مسئولیت برای بانک ها از یکدیگر تفکیک نمایند. نتیجه اینکه قانونگذار برای بانک ها در حوزه مسئولیت مدنی مقرره ای خاص پیش بینی نموده است و ملاک عمل برای دادگاه نیز ماده 35 قانون پولی و بانکی کشور می باشد که در آن، اصل بر تقصیر بانک بوده و برای رهایی از مسئولیت، بانک باید خلاف آن را اثبات نماید.

واژگان کلیدی

  • تقصیر
  • ضرر و زیان
  • مسئولیت مدنی
  • ماده 35 قانون پولی و بانکی کشور
  • ماده 11 قانون مسئولیت مدنی