رویکرد حقوق کیفری ایران به آزادی عقیده و مذهب

نسخهٔ تاریخ ‏۱۴ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۴۰ توسط سید علی سجادی (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی «{{نشریه حقوقی دادگستری|عنوان=رویکرد حقوق کیفری ایران به آزادی عقیده و مذهب|نویسنده=محسن رحیمی|نویسنده دوم=مجید شایگان فرد|نویسنده سوم=عباس شیخ الاسلامی|محور موضوعی=حقوق کیفری|محور موضوعی دوم=حقوق جزا و جرم شناسی|سال نشر=1402|دوره=87|شماره=123|دانل...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

رویکرد حقوق کیفری ایران به آزادی عقیده و مذهب عنوان مقاله ای از محسن رحیمی، مجید شایگان فرد و عباس شیخ الاسلامی است که در مهر 1402 و در شماره 123 مجله حقوقی دادگستری منتشر شده است.

مجله حقوقی دادگستری
عنوانرویکرد حقوق کیفری ایران به آزادی عقیده و مذهب
نویسندهمحسن رحیمی
مجید شایگان فرد
عباس شیخ الاسلامی
محور موضوعیحقوق کیفری
حقوق جزا و جرم شناسی
سال نشر۱۴۰۲
منتشر شده درنشریه مجله حقوقی دادگستری
دوره۸۷
شماره۱۲۳
دانلود مقالهدانلود از سایت نشریه


چکیده

آزادی عقیده و مذهب از حق‌های بنیادین و اصل‌های پایه‌ای در نظام‌های حقوقی است. شناسایی حق بر اقلیت بودن مذهبی، آزادی در انتخاب و تغییر عقیده و انجام مناسک و تعالیم مذهبی ازجمله حقوق موسوم به آزادیِ باور است که به‌عنوان حقی از حقوق مدنی و سیاسی بشری محسوب می‌شود. در این مقاله با رویکردی توصیفی ـ تحلیلی و به روش کتابخانه‌ای و اسنادی به دنبال تحلیل نسبت حقوق کیفری ایران با حق آزادی عقیده و مذهب شهروندان هستیم؛ برای دستیابی به این منظور با نگاهی به اسناد و میثاق‌های بین‌المللی و قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، رویکردهای حامی و ناقض آزادی باور در قوانین کیفری ایران بررسی شده است. یافته‌های این پژوهش نشان می‌دهد که قانون‌گذار ایران در قانون اساسی برداشتی کلی از حق آزادی عقیده و مذهب دارد. در قوانین کیفری هم رگه‌هایی از نقض و نقص حقوق اقلیت‌های مذهبی و اعمال تبعیض‌های ناروا نسبت به آنان دیده می‌شود. در قانون مجازات اسلامی حمایت‌هایی از جنبه‌هایی از برابری شهروندان با داشتن باورها و آیین‌های متفاوت از اکثریت و ممنوعیت تبعیض بر اساس عقیده وجود دارد، اما این تضمین‌ها کافی و فراگیر نبوده و همۀ اقلیت‌ها را دربرنمی‌گیرد و حقی برای اقلیت‌های غیرمصرح در قانون اساسی قائل نیست.

کلید واژه ها

مواد مرتبط