نگرش اقتصادی به اصول اخلاقی در حقوق قراردادها

نسخهٔ تاریخ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۰۱:۰۷ توسط کامران اسرافیلیان (بحث | مشارکت‌ها) (←‏مواد مرتبط)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)

نگرش اقتصادی به اصول اخلاقی در حقوق قراردادها عنوان مقاله ای از عبدالرضا علیزاده، محمود زمانی و یدالله دادگر است که در بهمن 1400 و در شماره 71 فصلنامه حقوق اسلامی منتشر شده است.

حقوق اسلامی
عنواننگرش اقتصادی به اصول اخلاقی در حقوق قراردادها
نویسندهعبدالرضا علیزاده
محمود زمانی
ید الله دادگر
محور موضوعیحقوق مدنی
حقوق خصوصی
سال نشر۱۴۰۰
منتشر شده درنشریه حقوق اسلامی
دوره۱۸
شماره۷۱
دانلود مقالهدانلود از سایت نشریه


چکیده

اصول اخلاقی، ارزش های بنیادینی هستند که بر پایه شناخت هنجارها و اعتقادات، مورد قبول اکثریت جامعه واقع شوند. منظور از اصول اخلاقی، اصولی چون: حسن نیت، صداقت، تعهد به همکاری، عدم تدلیس و فریب، انصاف، عدالت، وفای به عهد و عدم تبعیض است. کارایی اقتصادی قرارداد به طور مؤثری، تابع نمود رفتار اخلاقی است زیرا رفتارهای اخلاقی، تضمین های درونی هستند که با ایجاد اعتماد، جلوگیری از فرصت طلبی و التزام بهینه به تعهد، موجب مطلوبیت، کاهش هزینة مبادله، بیشینه کردن ثروت، کارایی و رفاه کل می شوند. توسل به اخذ تضامین قراردادی، اتخاذ استراتژی متقابل که بعضاً مخالف انگیزه های اولیه انعقاد قرارداد است و تلاش برای کسب اطلاعات بیشتر برای مقابله با فرصت طلبی طرف دیگر و درج شروط صریح حقوقی در قرارداد بسیار هزینه بر است. بنظر می رسد درج شروط صریح غیر حقوقی مانند الزام به رعایت اصول اخلاقی برای جلوگیری از رفتار فرصت طلبانه، ابزاری برای درونی کردن هزینه ها تلقی و در نتیجه این نوع تمهیدات، کاهش هزینه معاملاتی و افزایش کارآیی قرارداد را به دنبال دارد.

رعایت اصول اخلاقی در قراردادها و پایبندی به این اصول، می تواند ازطریق کاهش موارد استناد به فسخ قرارداد، نقض تعهد، مذاکره مجدد، تعدیل قرارداد، خطر اخلاقی و انتخاب نامساعد، به کارایی قراردادها بیانجامد. استناد به اصول اخلاقی بدون ملاحظه مطلوبیت در مبادله، به عنوان نقطه همخوانی عدالت و کارائی، مخدوش نمودن عدالت معاوضی است زیرا قراردادی که فاقد کارایی اقتصادی باشد عادلانه هم نخواهد بود.

کلیدواژه‌ ها

مواد مرتبط