سید حسن امامی
سید حسن امامی | |
|---|---|
 | |
| زادهٔ | ۱۲۸۱ تهران |
| درگذشت | ۱۳۵۸ سوئیس |
| ملیت | ایرانی |
| تحصیلات | دکترای حقوق |
| محل تحصیل | دانشگاه لوزان، سوئیس |
| پیشه(ها) | حقوقدان، قاضی، استاد دانشگاه |
| تخصص | حقوق خصوصی، حقوق مدنی، حقوق ثبت اسناد، فقه اسلامی |
| مرتبه حوزوی | دانش آموخته حوزه علمیه نجف |
سیدحسن امامی (زاده ۱۲۸۱ – درگذشته ۱۳۵۸) حقوقدان، استاد دانشگاه و قاضی ایرانی بود که بهعنوان یکی از برجستهترین چهرهها در حوزه حقوق مدنی ایران شناخته میشود. او با تألیف مجموعه ششجلدی حقوق مدنی سهم مهمی در آموزش دانشگاهی حقوق خصوصی در ایران داشت.[۱]
زندگینامه
امامی در تهران به دنیا آمد. پدرش امام جمعه و جماعت بود. پس از پایان تحصیلات مقدماتی در مدرسه پروکیمنیاژ که زیر نظر روسها اداره میشد، برای فراگیری علوم فقهی و دینی، ادبیات عرب، منطق و دیگر علوم اسلامی به حوزه علمیه نجف اشرف رفت و به درجه اجتهاد رسید. در سال ۱۳۰۷ خورشیدی برای تحصیل در رشته حقوق خصوصی به سوئیس رفت و پس از پنج سال تحصیل در دانشکده حقوق دانشگاه لوزان، با ارائه پایاننامهای با عنوان اساس قضایی نکاح در فقه شیعه اسلام موفق به دریافت درجه دکترای حقوق شد.[۱]
فعالیت علمی و آموزشی
امامی در سال ۱۳۱۳ به ایران بازگشت و در مدرسه عالی حقوق و دانشکده معقول و منقول به تدریس تاریخ حقوق و حقوق اسلام پرداخت. در سال ۱۳۱۷ در دانشکده حقوق و علوم سیاسی تهران تدریس حقوق ثبت اسناد و اصول محاکمات حقوقی را در مقاطع مختلف آغاز کرد. او در سال ۱۳۳۹ تدریس حقوق مدنی در نخستین دوره دکترای حقوق دانشگاه تهران را بر عهده گرفت.
به درخواست دانشجویان که به منابع مدون حقوق مدنی دسترسی نداشتند، امامی برای تألیف کتابی جامع به لوزان سوئیس سفر کرد و در آنجا شش جلد کتاب حقوق مدنی را بر اساس یادداشتها، جزوهها، منابع فقهی و حقوقی و سایر مراجع نوشت. این مجموعه تاکنون بارها تجدید چاپ شده و همچنان از منابع اصلی تدریس حقوق مدنی در دانشگاههای ایران است.[۱]
فعالیت قضایی
امامی در سال ۱۳۱۷ به خدمت قضایی وارد شد و در سال ۱۳۲۳ ریاست کل دادگاههای شهرستان تهران را بر عهده گرفت. در کنار این مسئولیتها، همواره به تدریس در دانشکده حقوق ادامه داد و سالها رئیس گروه حقوق خصوصی و اسلامی این دانشکده بود.[۱]
بازنشستگی و فعالیتهای پایانی
او در سال ۱۳۴۲ به درخواست خود بازنشسته شد و در سال ۱۳۴۷ از تدریس دانشگاه تهران کناره گرفت، اما گهگاه در دانشکده حقوق دانشگاه ملی سابق (شهید بهشتی کنونی) به تدریس پرداخت.[۱]
درگذشت
سیدحسن امامی در سال ۱۳۵۸ بر اثر ابتلا به سرطان و در حالی که در ماههای پایانی عمر در اغما به سر میبرد، درگذشت. پیکرش در یکی از گورستانهای سوئیس به خاک سپرده شد.[۱]