ماده ۳۶ قانون مجازات عمومی مصوب ۱۳۵۲
الف- هر گاه محرز شود مرتكب جرم حين ارتكاب بعلل مادرزادي يا عارضي فاقد شعور بوده يا باختلال تام قوه تميز يا اراده دچار باشد مجرم محسوب نخواهد شد و در صورتي كه تشخيص شود چنين كسي حالت خطرناك دارد بدستور دادستان تا رفع حالت مذكور در محل مناسبي نگاهداري خواهد شد و آزادي او بدستور دادستان امكانپذير است. شخص نگاهداري شده يا كسانش ميتوانند بدادگاهي كه صلاحيت رسيدگي باصل جرم را دارد از دستور دادستان شكايت كنند در اين صورت دادگاه در جلسه اداري با حضور شاكي و دادستان و يا نماينده او بموضوع با جلب نظرمتخصص رسيدگي كرده حكم مقتضي در مورد آزادي شخص نگاهداري شده يا تأييد دستور دادستان صادر ميكند. اين رأي قطعي است ولي شخص نگاهداري شده يا كسانش هر ششماه يكبار حق شكايت از دستور دادستان را دارند. ب- هر گاه مرتكب جرم در حال ارتكاب باختلال نسبي شعور يا قوه تميز يا اراده دچار باشد بحدي كه در ارتكاب جرم مؤثر واقع گردد مجازات بترتيب زير تعيين ميشود: 1- در مورد جنايت مجازات مرتكب حسب مورد يك يا دو درجه تخفيف داده ميشود بدون اينكه از حداقل جنحهاي كمتر شود. 2- در مورد جنحه مجازات مرتكب حداقل حبس جنحهاي است و يا بجزاي نقدي تبديل خواهد شد. تبصره- مقررات دو ماده 25 و 32 اين قانون راجع بصدور حكم بر محكوميت متهم بحداكثر مجازات و يا بيش از آن درباره اشخاص مشمول بند ب قابل اجرا نمي باشد و در صورت تكرار جرم مرتكب فقط باصل مجازات جرم ارتكابي محكوم ميگردد و در مورد تعدد جرم مرتكب باصل مجازات هر يك از جرائم ارتكابي محكوم و يا مجازاتهاي او يك درجه تخفيف داده ميشود بدون اينكه از حداقل مجازات جنحهاي كمتر شود. در مورد مجازات اعدام يك درجه تخفيف الزامي است ساير مقررات دو ماده مذكور در مورد اشخاص مشمول بند «ب» نيز لازمالرعايه ميباشد.