تاثیر دین و مذهب رسمی بر حقوق اقلیت های دینی: تفاوت میان نسخه‌ها

رویکرد [[حکومت]] ها نسبت به مسئله ی دین همواره متفاوت بوده است. در برهه هایی از تاریخ دولت ها به انحصار دینی معتقد بوده و تمام حمایت ها در خصوص یک دین واحد صورت می گرفته است؛ در مقابل ادیان دیگر، در اقلیت بودند و به حاشیه رانده می شدند و از بسیاری از [[حقوق اجتماعی]] خود محروم بودند. دین رسمی می تواند در دو بستر ظاهر شود؛ اول رسمیت شکلی؛ بدین معنا که در [[قانون اساسی]] یک کشور، یک دین به صورت خاص به عنوان دین رسمی اعلام شده یا مورد حمایت قرار گیرد ولی در ارکان حکومت و دولت دین دخالتی نداشته باشد و دوم رسمیت ماهوی؛ بدین معنا که علاوه بر بازنمایی دین در قانون اساسی و به رسمیت شناختن یک دین خاص، مداخله و رویه ی دولت به گونه ای باشد که دربردارنده حمایت از یک دین خاص باشد. این تحقیق با بررسی حقوق اقلیت های دینی در کشورهایی که دارای دین رسمی یا مورد حمایت به صورت های پیش گفته هستند، تلاش کرده است تا ضمن بررسی مبانی نظری دین رسمی و نیز حقوق اقلیت های دینی، به وضعیت کشورهای مختلفی که برخورداری از دین رسمی را به عنوان وضعیت حقوقی خود تعریف کرده اند، بپردازد و وضعیت اجتماعی، مدنی، سیاسی، آموزش و نیز زندگی آزادانه و تحت تعلیمات دین رسمی اقلیت های دینی را ارزیابی کند. این بررسی در دو قالب کشورهای اسلامی دارای دین رسمی و کشورهای غیراسلامی دارای دین رسمی انجام گرفته است. در بخش اول، بررسی کشورهای اسلامی از جمله ایران، پاکستان، عراق، مصر، بنگلادش، اندونزی و مالزی نشان از وضعیت نامناسب اقلیت های دینی در مجموع از حیث بهره مندی از حقوق بنیادین انسانی آنها در این کشورها دارد. در واقع با اولویت بخشیدن به دین رسمی در این دولت ها تامین و تضمین حقوق بنیادین اقلیت های دینی با چالش های جدی مواجه است. از سوی دیگر در کشورهای غیراسلامی نظیر دانمارک، یونان، نروژ، انگلستان و فنلاند که برغم عدم اعلام دین و مذهب رسمی در قانون اساسی، از یک دین و مذهب به عنوان دین غالب و مذهب مورد حمایت نظام حقوقی و سیاسی خود نام برده اند، دین رسمی جنبه ی تشریفاتی دارد و تلاش دولت ها روی هم رفته آن است که تمامی ادیان و اقلیت ها علی رغم شمار اعضای خود از حقوق یکسانی برخوردار شوند. بررسی ها حاکی از آن است که در این مسیر [[دولت]] های موصوف تلاش می کنند تا با ترویج گفتگوی میان ادیان، برابری، مدارا و آزادی دینی را در درون جوامع خود تحقق ببخشند.