ماده ۳۶ قانون دیوان عدالت اداری: تفاوت میان نسخهها
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۵: | خط ۵: | ||
* [[رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری (دادنامه شماره: ۱۳۳۷ ،کلاسه پرونده: ۹۶/۸۲۰)]] | * [[رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری (دادنامه شماره: ۱۳۳۷ ،کلاسه پرونده: ۹۶/۸۲۰)]] | ||
* [[رای هیات تخصصی دیوان عدالت اداری درباره دستورالعمل شماره ۱۸۳۶۸۴ – ۳۰/۱۰/۹۳ وزیر تعاون و رفاه اجتماعی]] | * [[رای هیات تخصصی دیوان عدالت اداری درباره دستورالعمل شماره ۱۸۳۶۸۴ – ۳۰/۱۰/۹۳ وزیر تعاون و رفاه اجتماعی]] | ||
== مقالات مرتبط == | |||
* [[عدم استقلال آیین دادرسی اداری در چارچوب قانون دیوان عدالت اداری]] | |||
نسخهٔ کنونی تا ۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۱۲
ماده ۳۶ قانون دیوان عدالت اداری: (اصلاحی ۱۴۰۲/۰۲/۱۰)- در مواردی که ضمن دادخواست ابطال مصوبات موضوع ماده (۱۲) این قانون، تقاضای صدور دستور موقت شده باشد، رسیدگی و اتخاذ تصمیم در خصوص تقاضای مزبور با رئیس و در غیاب وی نائب رئیس هیأت تخصصی مربوط است. با صدور دستور موقت، پرونده در هیأت تخصصی و هیأت عمومی خارج از نوبت رسیدگی میشود.
رویه های قضایی
- رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری درباره ابطال دستور اداری شماره ۱۶۷۶۹۲ مورخ ۲/۹/۱۳۸۷ معاونت اداری ومالی سازمان مرکزی تأمین اجتماعی
- رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری (دادنامه شماره: ۱۳۳۷ ،کلاسه پرونده: ۹۶/۸۲۰)
- رای هیات تخصصی دیوان عدالت اداری درباره دستورالعمل شماره ۱۸۳۶۸۴ – ۳۰/۱۰/۹۳ وزیر تعاون و رفاه اجتماعی