ماده ۱۸۵ قانون آیین دادرسی مدنی

ماده ۱۸۵ قانون آیین دادرسی مدنی: هر گاه سازش محقق نشود، تعهدات و گذشت‌هایی که طرفین هنگام تراضی به سازش به عمل آورده‌اند لازم الرعایه نیست.

مواد مرتبط

پیشینه

این ماده مشابه ماده ۶۳۱ قانون آیین دادرسی مدنی مصوب ۱۳۱۸ می‌باشد که همچون این ماده در صورت عدم سازش گذشت‌های طرفین لازم الرعایه نیست.[۱][۲]

نکات توضیحی و تفسیری دکترین

با توجه به این ماده می‌توان این چنین برداشت نمود که قانونگذار تعهدات و گذشت‌هایی را که طرفین هنگام تراضی به سازش به عمل آورده اند نوعی شرط ابتدایی تلقی نموده و آن را تعهدآور ندانسته است چراکه تعهدات و گذشت‌ها موکول به نتیجه قرارداد که همان سازش می‌باشد بوده‌ است.[۳][۴] شایان ذکر است در صورتی که سازش نامه صحیحاً واقع شده باشد، عدول از مفاد آن مستند به ماده ۷۶۰ قانون مدنی ممکن نیست اما ادعای اشتباه نسبت به آن وفق ماده ۷۶۲ قانون مدنی پذیرفته می‌شود.[۵]

رویه‌های قضایی

منابع

  1. علی رفیعی. روند نمای تقنینی قانون آیین دادرسی مدنی. چاپ 1. فکرسازان، 1389.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 2797524
  2. عباس زراعت. محشای قانون آیین دادرسی مدنی در نظم حقوق ایران. چاپ 3. ققنوس، 1389.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 557464
  3. علی مهاجری. مبسوط در آیین دادرسی مدنی (جلد دوم). چاپ 1. فکرسازان، 1387.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 457100
  4. علی مهاجری. قانون آیین دادرسی مدنی در نظم حقوقی کنونی. چاپ 1. فکرسازان، 1390.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 571672
  5. عباس زراعت. محشای قانون آیین دادرسی مدنی در نظم حقوق ایران. چاپ 3. ققنوس، 1389.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 557468