نقش محدودکننده حُسن نیت در مذاکرات

از ویکی حقوق
نسخهٔ تاریخ ‏۱۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۳:۰۶ توسط Fariba-Ranjbar (بحث | مشارکت‌ها) (←‏چکیده)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

نقش محدودکننده حُسن نیت در مذاکرات نام مقالاه ای از مرتضی حاجی پور بوده که در شماره چهاردهم دوره چهارم (بهار 1395) فصلنامه علمی پژوهش حقوق خصوصی منتشر شده است.

چکیده

معمولاً انعقاد هرقراردادي منوط به انجام مذاکره بین طرفین رابطه و انعقاد قرارداد در صورت حصول توافق است. قبل از انعقاد قرارداداصل حاکم بر رابطـه پـیش قـراردادي، آزادي طـرفین در ورود به مذاکره، ادامه آن و خروج از آن و تعقیب منافع شخصی اسـت . آزادي مـذاکره و تعقیـب منافع شخصی همواره یکی ازاصول حاکم در حقوق قراردادها بوده است، ولی حاکمیت مطلق این اصول در مواردي منتهی به نتایج غیرقابل قبول میشود. ازاین روامروزه اطلاق ایـن اصـول از طریـق ابزارهاي مختلف حقوقی منجمله حسن نیت، انصاف، منـع سوءاسـتفاده از حـق و ... محدودشـده است. این مقاله در نظردارد باروش توصیفی وتحلیلی نقش حسن نیت را در کنترل وتحدید اصل آزادي مذاکره موردبررسی قراردهد وبهاجمال میتوان گفت تحمیل مسئولیت برمبناي حسن نیت میتواند در ایجاد تعادل بین اصل آزادي مذاکره و احترام به اعتماد اشـخاص در روابـط اجتمـاعی کمک کند.

کلیدواژه ها

  • حسن نیت
  • اصل آزادي مذاکره
  • مذاکره
  • قطع مذاکره
  • مسئولیت

مواد مرتبط