اماکن عمومی

از ویکی حقوق
پرش به ناوبری پرش به جستجو

منظور از اماکن عمومی محل هایی است که مورد استفاده و مراجعه جمعی یا عموم مردم می باشد همچون اماکن متبرکه دینی، بیمارستان ها، درمانگاه ها، مدارس، وسایل نقلیه عمومی و ... .[۱][۲]

مقصود از «اماکن عمومی»، صرفا اماکن مذکور در آیین‌نامه اماکن عمومی مصوب ۶۳/۳/۲۳ و ۶۴/۱۱/۹ نیست و مقصود از آن، اماکنی است که در عرف حقوقی در نظر گرفته می‌شود.[۳]

قید این نکته لازم است که در پاره ای از موارد، مکان‌های خصوصی نیز، برای برگزاری یک مراسم عزاداری یا جشن، محدودیتی برای حضور افراد مردم ایجاد نمی‌کنند و این مکان‌ها، به‌طور موقت تبدیل به یک مکان عمومی می‌شوند، در چنین شرایطی وقوع جرم مورد بحث در این مکان‌ها نیز متصور است.[۴]

منابع

  1. شرح جامع و کاربردی قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 به انضمام آرای وحدت رویه و نظریات مشورتی اداره حقوقی (حدود) (جلدو دوم). چاپ 1. قضا، 1394.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 6715200
  2. ماده 1 آیین نامه اجرایی قانون جامع کنترل و مبارزه ملی با دخانیات
  3. عباس زراعت. شرح قانون مجازات اسلامی (جلد سوم) (بخش تعزیرات). چاپ 1. ققنوس، 1382.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 608376
  4. رضا شکری و قادر سیروس. قانون مجازات اسلامی در نظم حقوق کنونی (دکترین و رویه کیفری ایران). چاپ 8. مهاجر، 1389.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 813336