رای دادگاه درباره بار اثبات عدم تبرع زوجه در مطالبه اجرت المثل (دادنامه شماره ۹۴۰۹۹۷۰۲۲۴۰۰۰۲۹۹)
.png) | |
| شماره دادنامه | ۹۴۰۹۹۷۰۲۲۴۰۰۰۲۹۹ |
|---|---|
| تاریخ دادنامه | ۱۳۹۴/۰۲/۲۱ |
| نوع رأی | رأی شعبه |
| نوع مرجع | دادگاه تجدیدنظر استان |
| گروه رأی | رای حقوقی |
| موضوع | بار اثبات عدم تبرع زوجه در مطالبه اجرت المثل |
| قاضی | نجفی سوادرودباری علیرضا رحمانی علیرضا زاهدیان تجنگی |
چکیده دادنامه و رای دادگاه درباره بار اثبات عدم تبرع زوجه در مطالبه اجرت المثل: در دعوای مطالبه اجرت المثل ایام زوجیت، اصل بر عدم تبرع بوده و از طرفی نیت از امور باطنی و مربوط به فاعل است و قول فاعل در تبرع یا عدم آن مسموع و پذیرفته است.
رأی دادگاه بدوی
در خصوص دادخواست خانم ص. ب. به طرفیت آقای س.م. م. به خواسته مطالبه اجرت المثل ایام زندگی مشترک دادگاه با ملاحظه سند نکاحی ابرازی و اقرار طرفین در حضور دادگاه رابطه زوجیت دایم فیمابین طرفین پرونده را احراز نموده و ملاحظه می نماید خواهان در جلسه دادگاه اعلام داشته چون زوج از تامین مایحتاج زندگی مشترکشان عاجز بوده لذا مجبور به کار کردن در بیرون از منزل شده و حتی حدود ۱۸ ماه در کشور قبرس فعالیت و کسب درآمد نموده است. خوانده اظهار داشته خود ایشان هم کار می کرده و درآمد داشته ولی چون زوجه قانع نبوده اقدام به فعالیت نموده ولی برای کار زوجه هیچگونه دستور اجباری از ناحیه ایشان نبوده است. دادگاه با نظر به نحوه اظهارات خواهان در شرح دادخواست و حضور دادگاه و با عنایت به تبصره ماده ۳۳۶ قانون مدنی که شرط تعلق اجرت المثل را صدور دستور از ناحیه از ناحیه زوج و وجود عدم قصد تبرع نزد زوجه برای انجام کارهایی که شرعا به عهده زوجه نبوده تعیین کرده و در مانحن فیه برای دادگاه این شروط ثابت نشده است لذا مستند به ماده مرقوم دعوی را غیر وارد تشخیص و حکم به رد آن صادر می نماید. رأی صادره ظرف بیست روز پس از ابلاغ قابل اعتراض نزد محاکم محترم تجدیدنظر استان تهران است.
دادرس شعبه دوم دادگاه عمومی کهریزک - رحمانی
رأی دادگاه تجدیدنظر استان
در مورد تجدیدنظرخواهی خانم ص. ب. به طرفیت آقای س.م. م. از دادنامه ۰۰۸۲۸ مورخ ۱۳۹۲/۷/۳۰ شعبه دوم دادگاه خانواده کهریزک که به موجب آن در خصوص دعوی مطروحه مشارالیها به طرفیت نامبرده به خواسته مطالبه اجرت المثل سنوات زندگی مشترک حکم بر رد خواسته تصدیر گردیده دادگاه تجدیدنظرخواهی را وارد می داند؛ زیرا به موجب تبصره الحاقی به ماده ۳۳۶ قانون مدنی مصوب ۱۳۸۵ چنانچه زوجه کارهایی که شرعا به عهده وی نبوده (مانند کار در منزل نظافت و آشپزی و ...) و عرفا برای آن کار اجرت المثل باشد با خواسته زوج و به قصد عدم تبرع باشد مستحق اجرت المثل خواهد بود در مانحن فیه زوجه مدعی عدم تبرع شده و اصل هم به موجب سیاق و مفاد ماده ۲۶۵ قانون مدنی بر عدم تبرع بوده و از طرفی نیت از امور باطنی و قلبی است و مربوط به فاعل و کننده کار است و قول فاعل در تبرع یا عدم آن مسموع و پذیرفته می باشد و نیز مفاد از دستور زوج که در تبصره الحاقی آمده یعنی اینکه زوج انجام کاری از امور منزل را از همسرش بخواهد که بداهتا هر دو امر در طول زندگی مشترک محقق شده بنابراین زوجه مستحق اجرات المثل بوده و محکمه می بایست در اجرای تبصره الحاقی یاد شده با ارجاع امر به کارشناس برای وی اجرت المثل منظور می نمود به همین جهت دادگاه با وارد دانستن اعتراض معترض در اجرای صدور ماده ۳۵۸ قانون آئین دادرسی در امور مدنی دادنامه معترض عنه را نقض و حکم بر محکومیت زوج به پرداخت اجرت المثل همسرش به مبلغ هفده میلیون و دویست هزار تومان برحسب نظریه کارشناسی به استناد ماده ۵۱۹ ق آئین دادرسی هزینه دادرسی صادر و اعلام می دارد. رأی دادگاه به موجب ماده ۳۶۵ همین قانون قطعی است.
رئیس و مستشار شعبه ۴۰ دادگاه تجدیدنظر استان تهران
علیرضا زاهدیان - علی نجفی سواد رودباری