نظریه شماره 386/96/7 مورخ 1396/02/19 اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره بررسی صلاحیت محل اقامت خواهان در دعاوی مربوط به مهریه پس از طلاق
چکیده این نظریه توسط هوش مصنوعی تولید شده است و هنوز توسط پژوهشگران ویکی حقوق بررسی نشده است. |
 | |
| شماره نظریه | ۳۸۶/۹۶/۷ |
|---|---|
| شماره پرونده | ۶۹–۹/۶۱–۵۳۲ |
| تاریخ نظریه | ۱۳۹۶/۰۲/۱۹ |
| موضوع نظریه | حقوق خانواده |
| محور نظریه | مطالبه مهریه پس از طلاق |
نظریه شماره ۳۸۶/۹۶/۷ مورخ ۱۳۹۶/۰۲/۱۹ اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره بررسی صلاحیت محل اقامت خواهان در دعاوی مربوط به مهریه پس از طلاق: موضوع مربوط به امکان طرح دعوای مطالبه مهریه توسط زن در محل سکونت خودش پس از صدور و اجرای طلاق است. نظریه مشورتی بیان میکند که با توجه به ماده ۱۲ قانون حمایت از خانواده ۱۳۹۱ که به دعاوی خانوادگی زوجین تصریح دارد و اقامه دعوا در محل اقامت خواهان به عنوان استثنا به زوجه داده شده، زوجه سابق نمیتواند از این ماده جهت مطالبه حقوق ناشی از زوجیت سابق پس از طلاق استفاده کند و در محل اقامت خودش طرح دعوا نماید. این امر به دلیل از بین رفتن رابطه زوجیت پس از طلاق، و استثنا بودن این قانون بر اصل صلاحیت دادگاه است.
استعلام
چنانچه بین زوجین طلاق صادر و اجرا شده باشد آیا زن می تواند با استناد به ماده ۱۲ قانون حمایت از خانواده مصوب ۱۳۹۱/۱۲/۱ در محل سکونت خود به طرفیت مرد دعوی مطالبه مهریه منقول تقدیم نماید یا خیر با توجه به اصل صلاحیت محل اقامت خوانده هرگاه در موارد مشمول ماده۱۲ تردید شود باید به قدر متیقن عمل نمود.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه
نظر به اینکه در ماده ۱۲ قانون حمایت خانواده ۱۳۹۱، به دعاوی و امور خانوادگی زوجین تصریح شده و اختیار اقامه دعوا در محل اقامت خواهان در دعاوی یاد شده، به عنوان استثناء بر اصل صلاحیت دادگاه محل اقامت خوانده به زوجه داده شده است، لذا در موردی که با وقوع طلاق، رابطه زوجیت منتفی گردیده، زن (زوجه سابق) برای مطالبه حقوق ناشی از زوجیت سابق خود به استناد ماده مذکور، مجاز به طرح دعوا در محل اقامت خود نمی باشد.