نظریه شماره 658/96/7 مورخ 1396/03/20 اداره کل حقوقی قوه قضاییه

شماره نظریه	۶۵۸/۹۶/۷
شماره پرونده	۶۹-۸۵-۹۱۳
تاریخ نظریه	۱۳۹۶/۰۳/۲۰
موضوع نظریه	حقوق استخدامی
محور نظریه	حق محرومیت از مطب

نظریه شماره ۶۵۸/۹۶/۷ مورخ ۱۳۹۶/۰۳/۲۰ اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره پرداخت حق محرومیت از مطب به اعضای هیئت علمی فاقد مطب: براساس ماده ۲ قانون اجازه پرداخت حق محرومیت از مطب، دانشگاه‌ها و دانشکده‌های علوم پزشکی مجازند که از خدمات تمام وقت اعضای هیئت علمی رشته‌های پزشکی و پیراپزشکی استفاده کنند و معادل صد در صد حقوق آنان را به عنوان حق محرومیت از مطب بپردازند. این قانون و اصلاحیه‌های آن تنها شامل اعضای هیئت علمی رشته‌های مرتبط با پزشکی و مشمولان خدمت نیروی انسانی در بخش درمانی می‌شود و تسری حکم قانونی به دیگر اعضای هیئت علمی مانند رشته‌های حقوق، ادبیات فارسی و الهیات فاقد وجاهت قانونی است. پرداخت حق محرومیت از مطب به اعضای هیئت علمی فاقد مطب منطبق با قوانین موجود نیست.

استعلام

طبق ماده ۲ قانون اجازه پرداخت حق محرومیت از مطب مقرر داشته است ماده ۲- دانشگاه ها و دانشکده های علوم پزشکی مجازند که از خدمت تمام وقت (شبانه روزی کامل) اعضاء هیأت علمی دانشکده های پزشکی، دندانپزشکی، بهداشت، داروسازی و شاغلین رشته های پیراپزشکی استفاده کنند و در ازاء آن ، مبالغی به عنوان حق محرومیت از مطب، داروخانه، آزمایشگاه یا انواع دیگر درآمدهای خارج از دانشگاهی بپردازند. وجوهی که تحت این عنوان پرداخت میگردد برای اعضاء هیأت علمی ماهانه بین شصت هزار تا دویست هزار ریال خواهد بود. تبصره ۱- ضوابط پرداخت ها و نحوه انجام خدمت تمام وقت (شبانه روزی کامل) موضوع این ماده طبق آیین نامه ای خواهد بود که ظرف سه ماه توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی تهیه و به تصویب هیأت وزیران خواهد رسید. آیا با توجه به قانون فوق و سایر مقررات، پرداخت حق محرومیت از مطب توسط دانشگاه ها و دانشکده های علوم پزشکی به سایر اعضای هیأت علمی (فاقد مطب* مثل حقوق، ادبیات فارسی الهیات و ... دارای مجوز قانونی و منطبق با مقررات می باشد یا خیر؟

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه

با عنایت به ماده ۲ قانون اجازه پرداخت حق محرومیت از مطب مصوب ۲۲/۹/۶۶ و ماده واحده قانون شمول قانون پرداخت حق محرومیت از مطب به مشمولان لایحه قانونی خدمت نیروی انسانی، درمانی و بهداشتی و اصلاحیه های بعدی آن مصوب ۱۵/۲/۱۳۷۲ قانون صدرالذکر، ناظر به اعضای هیئت علمی دانشکده های گروه پزشکی و شاغلان رشته های پیراپزشکی و مشمولان لایحه قانونی خدمت نیروی انسانی، درمانی و بهداشتی مصوب ۲۴/۹/۵۸ و قانون مربوط به خدمت پزشکان و پیراپزشکان مصوب ۳۰/۱/۶۶ می باشد که قانون گذار به موجب مواد قانونی مزبور دانشگاه ها و دانشکده های علوم پزشکی و خدمات بهداشتی، درمانی را مجاز دانسته از خدمات تمام وقت (شبانه روزی کامل) اعضای هیئت علمی دانشکده های گروه پزشکی و شاغلان رشته های پیراپزشکی استفاده کنند و در ازای آن حداکثر معادل صد در صد حقوق و فوق العاده شغل آنان را به عنوان حق محرومیت از مطب، داروخانه، آزمایشگاه یا انواع دیگر درآمدهای خارج از دانشگاه بپردازند. هم چنین مشمولان لایحه قانونی خدمت نیروی انسانی، درمانی و بهداشتی مصوب ۲۴/۹/۵۸ و قانون مربوط به خدمت پزشکان و پیراپزشکان مصوب ۳۰/۱/۶۶ نیز می توانند طبق ضوابط مندرج در قانون اجازه پرداخت حق محرومیت از مطب مصوب ۲۲/۹/۶۶ از حق محرومیت از مطب استفاده کنند و تسری حکم مقرر در ماده ۲ قانون موصوف و ماده واحده مرقوم به سایر اعضای هیئت علمی دانشگاه ها و دانشکده های دیگر از جمله حقوق، ادبیات فارسی، الهیات و... فاقد وجاهت قانونی است.