نظریه شماره 7/1400/1086 مورخ 1400/11/06 اداره کل حقوقی قوه قضاییه
 | |
| شماره نظریه | ۷/۱۴۰۰/۱۰۸۶ |
|---|---|
| شماره پرونده | ۱۴۰۰-۲۶-۱۰۸۶ |
| تاریخ نظریه | ۱۴۰۰/۱۱/۰۶ |
استعلام: با توجه به اینکه در بند ۱ ماده ۲۴ قانون نحوه اجرای محکومیتهای مالی مصوب ۱۳۹۴، قید در حد نیاز بودن منزل مسکونی نیامده است، آیا در هر یک از فروض زیر، منزل مسکونی محکوم علیه جزو مستثنیات دین تلقی می شود؟
سؤال: در این بند قید مورد نیاز ذکر نشده است اگر محکوم علیه فقز یک منزل مسکونی داشته باشد ولی از آن استفاده ننموده باشد از باب مثال در فرض های ذیل لطفا ارشاد و پاسخ داده شود:
۱- زوج (محکوم علیه) چند سال منزل مسکونی را خالی و بدون استفاده گذاشته است و خود در جای دیگری سکونت دارد.
۲- محکوم علیه با وجود داشتن اثاث البیت در منزل، هفته ای یک یا دو روز از منزل استفاده می کند و خود در شهر دیگری سکونت دائم دارد.
۳- محکوم علیه به دلیل کاری یا به هر دلیل دیگری در شهر دیگری غیر از محل استقرار منزل مسکونی، سکونت دارد و منزل مسکونی خود را اجاره داده یا خالی نگه داری می کند.
د.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه
هر چند در بند الف ماده ۲۴ قانون نحوه اجرای محکومیت های مالی مصوب ۱۳۹۴ قید عبارت در حد نیاز بودن منزل مسکونی محکوم علیه مندرج نشده است؛ اما با توجه به قیود مندرج در تبصره یک این ماده، منزل مسکونی که در حد نیاز و شأن عرفی محکوم علیه در حالت اعسارش است، در صورتی جزء مستثنیات دین تلقی می شود که محل سکونت وی باشد. بر این اساس، در فرض سؤال که محکوم علیه ملک را استفاده نمی کند و ملک خالی از سکنه است یا در هفته یک یا دو روز استفاده می کند و یا آن را به اجاره یا رهن داده است، جزو مستثنیات دین نیست و کل ملک قابل توقیف و مزایده است؛ مگر این که مرجع قضایی رسیدگی کننده بر اساس موضوعاتی چون خصوصیات زمانی، مکانی، وضعیت اعاشه، تأهل و عائله مندی محکوم علیه تشخیص دیگری داشته باشد.