نظریه شماره 7/1401/233 مورخ 1401/03/23 اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره تعهدات بیمه گر در پرداخت خسارت به راننده مسبب حادثه بدون تبعیت از احکام دیه

از ویکی حقوق
پرش به ناوبری پرش به جستجو



نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۱/۲۳۳
شماره نظریه۷/۱۴۰۱/۲۳۳
شماره پرونده۱۴۰۱–۶۸–۲۳۳ ک
تاریخ نظریه۱۴۰۱/۰۳/۲۳
موضوع نظریهحقوق بیمه
محور نظریهتعهدات بیمهگر در بیمه شخص ثالث


نظریه شماره ۷/۱۴۰۱/۲۳۳ مورخ ۱۴۰۱/۰۳/۲۳ اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره تعهدات بیمهگر در پرداخت خسارت به راننده مسبب حادثه بدون تبعیت از احکام دیه: بر اساس نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه، رانندهی مقصر حادثه به عنوان شخص ثالث تلقی نمیشود و شرکت بیمهگر موظف به پرداخت خسارت به راننده مسبب حادثه با عنوان بیمه حوادث است. این پرداخت شامل دیه نیست و متعهد به انجام آن به نرخ روز پرداخت نمیباشد. دیه صدمات راننده مسبب بر اساس آییننامه اجرایی ماده ۳ قانون بیمه اجباری تعیین و در صورت تاخیر در پرداخت، بیمهگر مکلف به پرداخت جریمه بر اساس ماده ۱۱ آییننامه اجرایی است.

استعلام

نظر به اینکه مطابق ماده ۳ قانون بیمه اجباری شخص ثالث، دارنده وسیله نقلیه مکلف است برای پوشش خسارتهای بدنی وارد شده به راننده مسبب حادثه حداقل به میزان دیه مرد مسلمان در ماه حرام، بیمه حوادث اخذ کند، مبنای محاسبه میزان خسارت قابل پرداخت به راننده مسبب حادثه، معادل دیه فوت یا ارش جرح در فرض ورود خسارت بدنی به مرد مسلمان در ماه غیر حرام و هزینه معالجه آن می باشد لطفا در پاسخ اعلام فرمایید آیا پرداخت دیه فوت به میزان مبلغ مندرج در قرارداد بیمه می باشد یا می بایست به نرخ روز پرداخت گردد؟


نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه

۱– با عنایت به بند ت ماده یک قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه مصوب ۱۳۹۵ و ماده ۳ همان قانون، اولا، راننده مقصر حادثه، ثالث تلقی نمی شود؛ ثانیا، دارنده وسیله نقلیه مکلف به اخذ بیمه حوادث حداقل به میزان دیه مرد مسلمان در ماه غیر حرام برای پوشش خسارت های بدنی وارد شده بر راننده مسبب حادثه است؛ ثالثا، قانون گذار در ماده اخیر الذکر به صراحت از خسارت ذکر به میان آورده و مبنای محاسبه میزان خسارت قابل پرداخت به راننده مسبب حادثه را معادل دیه فوت یا دیه و یا ارش جرح در فرض ورود خسارت بدنی به مرد مسلمان در ماه غیر حرام و هزینه معالجه آن دانسته است. لذا جبران خسارت وارده بر راننده مسبب حادثه عنوان دیه ندارد و از نوع پرداخت خسارت است و تعهد شرکت بیمه به پرداخت این مبالغ از باب بیمه حوادث است؛ بنابراین مشمول حکم مقرر در ماده ۱۳ قانون یادشده از حیث پرداخت خسارات بدنی وارد بر راننده مسبب حادثه به قیمت یوم الادا و هم چنین حکم ماده ۴۹۰ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ مبنی بر معیار بودن قیمت زمان پرداخت نمی شود.


۲– دیه صدمات وارده به راننده مسبب حادثه با عنایت به ماده ۴ آیین نامه اجرایی ماده ۳ قانون فوق الذکر تعیین می شود. به موجب ماده ۱۱ آیین نامه اجرایی یادشده و تبصره یک آن، بیمه گر باید حداکثر ظرف بیست روز از تاریخ تکمیل مدارک، مبلغ خسارت را وفق آیین نامه مزبور پرداخت کند و در صورت استنکاف، مکلف است علاوه بر اصل خسارت، به ازای هر روز تاخیر، معادل نیم در هزار مبلغ خسارت را به ذی نفع پرداخت کند. بنابراین با توجه به خاص بودن حکم ماده ۳ قانون بیمه اجباری خسارات واردشده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه مصوب ۱۳۹۵ و عدم تبعیت آن از احکام دیه، تاخیر در پرداخت این خسارت مشمول ضمانت اجرای مذکور در ماده ۱۱ آیین نامه اجرایی ماده ۳ این قانون است.