نظریه شماره 7/96/2553 مورخ 1397/10/25 اداره کل حقوقی قوه قضاییه
چکیده این نظریه توسط هوش مصنوعی تولید شده است و هنوز توسط پژوهشگران ویکی حقوق بررسی نشده است. |
 | |
| شماره نظریه | ۷/۹۶/۲۵۵۳ |
|---|---|
| شماره پرونده | ۷۷۵-۱/۷۲۱-۶۹ |
| تاریخ نظریه | ۱۳۹۷/۱۰/۲۵ |
| موضوع نظریه | آیین دادرسی مدنی |
| محور نظریه | مطالبه نفقه |
نظریه شماره ۷/۹۶/۲۵۵۳ مورخ ۱۳۹۷/۱۰/۲۵ اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره تعیین صلاحیت دادگاه در دعاوی توأمان مطالبه نفقه زوجه و فرزند مشترک: امتیاز قانونی مقرر در ماده 12 قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۹۱ تنها به دعاوی خانوادگی بین زوجین به جز مهریه غیرمنقول اجازه طرح در محل سکونت زوجه را میدهد و به عنوان یک استثناء بر اصل طرح دعوا در محل اقامت خوانده است. به همین دلیل، این امتیاز شامل دعوای مطالبه نفقه فرزند از سوی مادر نمیشود. در فرض طرح دعوای توأمان نفقه زوجه و فرزند، دادگاه باید به دعوای نفقه زوجه در محل اقامت خواهان رسیدگی کند و برای دعوای نفقه فرزند قرار عدم صلاحیت به نفع دادگاه محل اقامت خوانده صادر کند.
استعلام
چنانچه زوج دعوی مطالبه نفقه خود و فرزند صغیر خود را به طرفیت زوج توأمان در حوزه قضایی محل سکونت خود اقامه کند تکلیف دادگاه با توجه به ماده ۱۲ قانون حمایت خانواده مصوب ۹۱ چیست.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه
امتیاز قانونی مذکور در ماده ۱۲ قانون حمایت خانواده ۱۳۹۱ مبنی بر اجازه طرح دعوا توسط زوجه در امور خانوادگی مربوط به زوجین در دادگاه محل سکونت شخص زوجه (به جز مهریه غیرمنقول)، استثنایی وارد بر اصل طرح دعوا در محل اقامت خوانده (موضوع ماده ۱۱ قانون آئین دادرسی در امور مدنی) است؛ لذا در تفسیر این ماده باید به قدر متیقن اکتفاء نمود. بنابراین، امتیاز مذکور که صرفا مربوط به دعاوی فیمابین زوجین است، شامل دعوای مطالبه نفقه فرزند از سوی مادر به طرفیت پدر نمی گردد.
در فرض سوال که دعوای نفقه زوجه توأم با نفقه فرزند طرح شده است، با توجه به این که دو دعوا دارای منشاء واحد یا ارتباط کامل نمی باشند، تکلیف دادگاه این است که به دعوای مطالبه نفقه زوجه که مطابق ماده ۱۲ قانون صدر الذکر در محل اقامت خواهان طرح شده است، رسیدگی و نسبت به دعوای مطالبه نفقه فرزند مشترک قرار عدم صلاحیت به شایستگی صلاحیت محل اقامت خوانده صادر نماید.