نظریه شماره 7/98/107 مورخ 1398/06/26 اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره عدم امکان صدور قرار عدم صلاحیت متقابل پس از تصمیم قطعی دیوان عالی کشور
چکیده این نظریه توسط هوش مصنوعی تولید شده است و هنوز توسط پژوهشگران ویکی حقوق بررسی نشده است. |
 | |
| شماره نظریه | ۷/۹۸/۱۰۷ |
|---|---|
| شماره پرونده | ۹۸–۱۶۸–۱۰۷ک |
| تاریخ نظریه | ۱۳۹۸/۰۶/۲۶ |
| موضوع نظریه | آیین دادرسی مدنی |
| محور نظریه | رفع اختلاف صلاحیت قضایی |
نظریه شماره ۷/۹۸/۱۰۷ مورخ ۱۳۹۸/۰۶/۲۶ اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره عدم امکان صدور قرار عدم صلاحیت متقابل پس از تصمیم قطعی دیوان عالی کشور: در پروندهای که شهرستان دشتی استان بوشهر قرار عدم صلاحیت به شهرستان شیراز صادر و شهرستان شیراز نیز مشابه این قرار به شهرستان دیر استان بوشهر ارجاع داده است و پس از اظهار نظر دیوان عالی کشور صلاحیت شهرستان دیر تایید شده است، شهرستان دیر نمیتواند بار دیگر به شایستگی مرجعقضایی دیگری قرار عدم صلاحیت صادر کند. طبق مواد ۲۶ و ۲۷ قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی، تصمیمات محاکم تجدید نظر و دیوان عالی کشور در حل اختلافات صلاحیت قطعی و لازمالاجرا است و مراجع قضایی باید به این تصمیمات تمکین نمایند.
استعلام
چنانچه شهرستان ذشتی استان بوشهر قرار عدم صلاحیت به شهرستان شیراز صادر نمایدو شهرستان شیراز نیز به شهرستان دیر استان بوشهر عدم صلاحیت صادر نماید و شهرستان دیر نیز عدم صلاحیت متقابل به شهر شیراز صادر نماید و پرونده در دیوان عالی کشوررسیدگی و شهرستان دیر را صالح به رسیدگی بداند آیا شهرستان دیر می تواند به شهرستان دشتی و یا شهرستان دیگری عدم صلاحیت صادر نماید یا خیر؟
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه
نحوه رفع اختلاف میان مراجع قضایی در امر صلاحیت و مقام صالح برای تشخیص این امر در مواد ۲۶ و ۲۷ قانون آیین دادرسی دادگاه های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب ۱۳۷۹ تعیین گردیده است و تصمیم دادگاه تجدید نظر استان و دیوان عالی کشور (حسب مورد) در مقام حل اختلاف، قطعی و لازم الاتباع است. هم چنین لزوم تبعیت مرجع قضایی تالی از تصمیم مرجع قضایی عالی ایجاب می نماید که مرجع تالی حسب تصمیم و نظر مرجع عالی اقدام به رسیدگی کند. در موضوع استعلام نیز که دادگاه شهرستان الف قرار عدم صلاحیت به شایستگی دادگاه ب صادر نموده و دادگاه شهرستان ب نیز نظر بر صلاحیت شهرستان ج داشته و مرجع اخیر با مرجع ب در صلاحیت اختلاف کرده و دیوان عالی کشور موضوع اختلاف در صلاحیت میان این دو مرجع را بررسی و با تشخیص صلاحیت مرجع ج حل اختلاف کرده است، مرجع قضایی ج که قبلا راجع به صلاحیت محلی اظهار نظر کرده و دیوان عالی کشور در مقام حل اختلاف در صلاحیت آن را صالح به رسیدگی دانسته است، نمی تواند به شایستگی مرجع قضایی دیگری قرار عدم صلاحیت صادر کند.