نظریه شماره 7/98/1700 مورخ 1398/11/14 اداره کل حقوقی قوه قضاییه
چکیده این نظریه توسط هوش مصنوعی تولید شده است و هنوز توسط پژوهشگران ویکی حقوق بررسی نشده است. |
 | |
| شماره نظریه | ۷/۹۸/۱۷۰۰ |
|---|---|
| شماره پرونده | ک ۰۰۷۱-۸۶۱-۸۹ |
| تاریخ نظریه | ۱۳۹۸/۱۱/۱۴ |
| موضوع نظریه | آیین دادرسی کیفری |
| محور نظریه | صدور حکم غیابی |
نظریه شماره ۷/۹۸/۱۷۰۰ مورخ ۱۳۹۸/۱۱/۱۴ اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره شرایط صدور حکم غیابی در جرایم تعزیری درجه هفت و هشت: در این نظریه، تأکید شده است که رسیدگی مستقیم دادگاه به جرایم درجات ۷ و ۸ به معنای حذف تحقیقات مقدماتی نیست و انجام این تحقیقات باید طبق مقررات مربوط صورت گیرد. دادگاه باید پایان تحقیقات مقدماتی را تشخیص داده و سپس وارد مرحله دادرسی شود. حضور متهم و جلب او، بر اساس ماده ۱۷۹ قانون آیین دادرسی کیفری، باید توسط دادگاه تشخیص داده شود. هدف از این فرآیند، ایجاد فرصتی برای دفاع متهم است و نه صرف عدم حضور وی. صدور حکم غیابی بدون تکمیل تحقیقات و احراز صلاحیت لازم فاقد وجاهت قانونی است.
استعلام
با توجه به آنکه در ماده ۱۷۹ قانون آیین دادرسی کیفری بدون هیچ قید و شرطی نتیجه عدم حضور صدور دستور جلب اعلام شده ولی در ماده ۳۴۵ همان قانون تصریح شده در صورتی که دادگاه حضور متهم را ضروری بداند متهم جلب خواهد شد با این شرایط در صورتی که دادگاه در رسیدگی به جرایم تعزیری درجه هفت و هشت متهم را احضار نماید و در دادگاه حاضر نشود و حضور او نیز ضروری نباشد و ادله کافی برای احراز مجرمیت او وجود داشته باشد آیا دادگاه الزاما باید متهم را جلب کند یا می تواند بدون جلب وی مبادرت به صدور حکم غیابی نماید./ع
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه
رسیدگی مستقیم دادگاه به جرایم درجات ۷ و ۸ موضوع ماده ۳۴۰ قانون آئین دادرسی کیفری ۱۳۹۲، به معنای حذف مرحله تحقیقات مقدماتی در دادرسی مربوط به جرائم یاد شده، نمی باشد و همان گونه که در قسمت اخیر ماده ۳۴۱ قانون فوق الذکر تصریح شده است، در مواردی که پرونده به طور مستقیم در دادگاه مطرح می شود، انجام تحقیقات مقدماتی توسط دادگاه، باید طبق مقررات مربوط (یعنی مقررات مربوط به بخش دوم این قانون) صورت گیرد و در صورت پایان تحقیقات مقدماتی، دادگاه می باید مطابق ماده ۳۴۰ قانون مزبور اقدام نماید. بنابراین، در فرض سؤال آنچه موضوعیت دارد، تشخیص پایان تحقیقات مقدماتی از سوی دادگاه رسیدگی کننده، برای ورود به مرحله دادرسی به معنای اخص است و نه عدم حضور متهم متعاقب ابلاغ احضاریه و نیز تشخیص ضرورت یا عدم ضرورت جلب متهم در این موارد (موضوع ماده ۱۷۹ قانون آیین دادرسی کیفری ۱۳۹۲) با دادگاه رسیدگی کننده به موضوع بوده و فاقد موضوعیت برای ورود به مرحله دادرسی و صدور حکم می باشد و آنچه اهمیت دارد، امکان ایجاد فرصت برای دفاع متهم می باشد و نه جلب وی به منظور اخذ دفاع و لذا در هر صورت دادگاه باید پس از انجام تحقیقات مقدماتی و تکمیل پرونده و احراز صلاحیت، به استناد بند ب ماده ۳۴۰ قانون آیین دادرسی کیفری، مبادرت به تشکیل جلسه رسمی و دعوت (احضار) طرفین و انجام رسیدگی نماید. بنابراین، صدور حکم غیابی مبنی بر محکومیت متهم، به صرف عدم حضور در مرحله تحقیقات مقدماتی، فاقد وجاهت قانونی است.