نظریه شماره 7/98/798 مورخ 1398/06/13 اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره مسئولیت بیمه گر و بیمه گذار در پرداخت خسارات تصادفات رانندگی
چکیده این نظریه توسط هوش مصنوعی تولید شده است و هنوز توسط پژوهشگران ویکی حقوق بررسی نشده است. |
 | |
| شماره نظریه | ۷/۹۸/۷۹۸ |
|---|---|
| شماره پرونده | ۹۸–۱۶/۱۰–۷۹۸ ح |
| تاریخ نظریه | ۱۳۹۸/۰۶/۱۳ |
| موضوع نظریه | حقوق بیمه |
| محور نظریه | مسیولیت تضامنی |
نظریه شماره ۷/۹۸/۷۹۸ مورخ ۱۳۹۸/۰۶/۱۳ اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره مسیولیت بیمهگر و بیمهگذار در پرداخت خسارات تصادفات رانندگی: درخواست استعلام در مورد مسیولیت بیمهگر و بیمهگذار در خصوص تصادفات خسارتی و اینکه آیا رابطه آنها قایممقامی است یا تضامنی، منجر به ارایه نظریهای از سوی قوه قضاییه شد. بر اساس این نظریه، اگر زیاندیده علیه بیمهگر یا صندوق تامین خسارت طرح دعوی کند، باید مسبب حادثه را نیز طرف دعوی قرار دهد، اما در صورتی که علیه مسبب حادثه شکایت کند، نیازی به طرف قرار دادن بیمهگر یا صندوق نیست. در فرضی که دعوی علیه هر دو مطرح شود، بهصورت اصلی، تضامن بین مسبب و شرکت بیمه وجود ندارد و طرف قرار دادن مسبب تنها به خاطر احراز مسیولیت او و حدودی که بیمه را شامل نمیشود، منطقی است.
استعلام
خواهشمند است ارشاد فرمایید با توجه به مواد ۳ و ۴ قانون بیمه شخص ثالث در تصادفات خسارتی مسیولیت بیمه گر و بیمه گذار در مقابل شخص زیان دیده آیا قایم مقامی بوده و بیمه گر قایم مقام بیمه گذار( شخص مقصر) در پرداخت خسارت می باشد و زیان دیده حق طرح دعوی علیه مقصر را ندارد یا تضامنی بوده و هر دو در مقابل شخص زیان دیده مسیولیت تضامنی دارند و زیان دیده این اختیار را دارد که دادخواست خود را منفردا یا مجتمعا علیه هر دو مطرح نماید.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه
۱– مستفاد از جمع مفاد بندهای الف و ب ماده ۴ و ماده ۵۰ قانون بیمه اجباری خسارات وارد شده به شخص ثالث در اثر حوادث ناشی از وسایل نقلیه مصوب ۱۳۹۵ که مبتنی بر اصول دادرسی نیز می باشد، این است که اگر زیان دیده بخواهد حسب مورد علیه بیمه گر یا صندوق تامین خسارت های بدنی طرح دعوا کند، لزوما باید مسبب حادثه را نیز طرف دعوا قرار دهد؛ اما عکس قضیه صادق نیست، یعنی اگر زیان دیده بخواهد علیه مسبب حادثه طرح دعوا کند، طرف دعوا قرار دادن بیمه گر یا صندوق تامین خسارت های بدنی (حسب مورد) لازم نیست. بنابراین دعوایی که به تنهایی علیه بیمه گر یا صندوق تامین خسارت های بدنی (بدون طرف قرار دادن مسبب حادثه) طرح شده باشد، به استناد بندهای الف و ب ماده ۴ یاد شده قابلیت استماع ندارد اما دعوایی که به تنهایی علیه مسبب حادثه طرح شده، با توجه به ماده ۵۰ این قانون قابلیت استماع دارد؛ اما حسب مورد؛ بیمه گر یا صندوق به عنوان مطلع باید دعوت شوند.
۲– در فرضی که خواهان، دعوا را به طرفیت مسبب ورود زیان و شرکت بیمه یا صندوق تامین خسارت های بدنی مطرح نموده است، محکومیت مسبب و شرکت بیمه به پرداخت خسارت به صورت تضامنی با توجه به اصل عدم تضامن، علی الاصول فاقد وجاهت قانونی است و اگر مقصود خواهان محکومیت تضامنی آن ها باشد به نظر می رسد، چنین دعوایی مردود است؛ اما اگر مقصود محکومیت تضامنی نباشد، طرف دعوا بودن مسبب به عنوان خوانده از جهت احراز ورود خسارت و استناد آن به وی و نیز تا حدودی که مشمول قرارداد بیمه نمی باشد، قابل توجیه است.