حریم خصوصی

نسخهٔ تاریخ ‏۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۲۰ توسط Karandish (بحث | مشارکت‌ها)

حریم خصوصی را می‌توان فضایی دانست که متعلق به شخص بوده و قلمرو محرمانه وی محسوب می‌شود،[۱]قلمرویی از زندگی انسان که نوعاً یا عرفا یا شخصاً رضایت ندارد دیگران او را در آن قلمرو، به انحاء مختلف مورد تعرض قرار دهند.[۲]

در ادبیات حقوقی، حریم خصوصی را در چهار عنوان کلی می‌توان مورد بررسی قرار داد: مسکن و محل کار خصوصی، اطلاعات جسمانی، اطلاعات شخصی و ارتباطات خصوصی.[۳]

اصول و مواد مرتبط

اصل ۲۲ قانون اساسی

اصل ۲۳ قانون اساسی

اصل ۲۵ قانون اساسی

اصل ۳۷ قانون اساسی

ماده ۵۸۲ قانون مجازات اسلامی (تعزیرات)

ماده ۱۵۰ قانون آیین دادرسی کیفری

ماده ۱۵۲ قانون آیین دادرسی کیفری

در فقه

عبارت «حریم خصوصی» در منابع اسلامی استفاده نشده‌است و در تمامی موارد حریم خصوصی در قالب عناوینی چون مالکیت، برائت، و منع سوء ظن مورد حمایت قرار گرفته‌است.[۴]

مقالات مرتبط

منابع

  1. محمدصالح نقره کار. دادستان در ترازوی حقوق بشر و شهروندی. چاپ 1. جنگل، 1391.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 3664812
  2. باقر انصاری. حقوق رسانه. چاپ 4. سمت، 1392.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 6320280
  3. محمدرضا ویژه. کلیات حقوق اساسی. چاپ 1. شهر دانش، 1393.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 5137300
  4. محمدرضا ویژه. کلیات حقوق اساسی. چاپ 1. شهر دانش، 1393.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 5137388