تحولات سببیت و استناد در قانون مجازات اسـلامی 1392

از ویکی حقوق
پرش به ناوبری پرش به جستجو
حقوق اسلامی
عنوانتحولات سببیت و استناد در قانون مجازات اسـلامی 1392
نویسندهمحمد حسین کریم زاده شورک
احمد حاجی ده آبادی
عبدالرضا برزگر
محور موضوعیحقوق کیفری
سال نشر۱۴۰۱
منتشر شده درنشریه حقوق اسلامی
دوره۱۹
شماره۷۳
دانلود مقالهدانلود از سایت نشریه


تحولات سببیت و استناد در قانون مجازات اسـلامی 1392 عنوان مقاله ای از محمد حسین کریم زاده شورک، احمد حاجی ده آبادی و عبدالرضا برزگر است که در شماره 73 (شهریور 1401) فصلنامه حقوق اسلامی منتشر شده است.

چکیده

تشخیص اینکه جنایت به کدام یک از رفتارهای مجرمانه مستند است همواره یکی از دشواری‌های دعاوی کیفری بوده است. این دشواری زمانی به یک معضل جدی تبدیل می‌شود که رفتارها به صورت طولی در نتیجه مجرمانه مؤثر هستند. قانونگذار 1392 با دوری از ضوابط عینی و مادی و تفکیک سببیت از استناد با بهره گیری از مفاهیم عرفی در پی تحولات اساسی و بنیادین در قواعد سببیت و استناد بوده است. پذیرش ضمان سهمی، امکان استناد هم زمان جنایت به مباشر و سبب، تأثیر عنصر قصد در استناد جنایت به فعل مجرمانه از جمله تحولات انجام شده در قواعد سببیت است که می‌تواند ناشی از عدول مقنن از رویکرد مادی و فلسفی در مقوله استناد باشد. مقنن 1392 اگر چه با تغییرات یاد شده در پی نزدیک کردن قواعد سببیت به عدل و انصاف بوده است اما در پاره‌ای از امور چون عدم پذیرش ضمان سهمی در اجتماع عرضی اسباب و همچنین تعارض موجود در مواد 527 و 528 نتوانسته نگاهی جامع به این مهم داشته باشد. ما در این پژوهش ضمن بررسی موضوع تفکیک مقوله سببیت از استناد به ارزیابی این تحولات که مبتنی بر نگاه عرفی به موضوع سببیت و استناد است خواهیم پرداخت.

کلیدواژه‌ ها

مواد مرتبط

برگرفته از «https://wikihoghoogh.net/w/index.php?title=تحولات_سببیت_و_استناد_در_قانون_مجازات_اسـلامی_1392&oldid=491683»