دادرسی فوری در دعاوی خانوادگی
دادرسی فوری در دعاوی خانوادگی عنوان مقالهای از سید مهدی کاظمی است در خرداد 1402 و در شماره 18 فصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق تطبیقی منتشر شده است.
 | |
| عنوان | دادرسی فوری در دعاوی خانوادگی |
|---|---|
| نویسنده | سید مهدی کاظمی |
| محور موضوعی | حقوق خانواده |
| سال نشر | ۱۴۰۲ |
| منتشر شده در | نشریه تحقیق و توسعه در حقوق تطبیقی |
| دوره | ۶ |
| شماره | ۱۸ |
| دانلود مقاله | دانلود از سایت نشریه |
چکیده
منظور از دادرسی فوری نوعی رسیدگی قضایی است که سرعت رسیدگی و عدم ورود به ماهیت دعوی و حذف تشریفات رسیدگی از ویژگیهای خاص آن است و نتیجه این نوع رسیدگی که در قالب دستور موقت متجلی میگردد، در واقع نوعی اقدام احتیاطی برای حفظ حقوق خواهان است. دستور موقت در دعاوی خانوادگی تفاوت ماهوی با دستور موقت موضوع قانون آیین دادرسی مدنی ندارد و اصولاً از همان شرایط تبعیت میکند اما وجود برخی مصلحتاندیشیها که اقتضای رسیدگی به مسائل مهم و حساس خانوادگی است، چهرهای تازه به نهاد دستور موقت در دعاوی خانوادگی بخشیده است. بینیازی از سپردن تأمین و اخذ موافقت رئیس حوزه قضایی، مدتدار بودن و امکان وحدت موضوع دعوای اصلی و دستور موقت از اوصاف خاص نهاد دستور موقت در دعاوی خانوادگی به شمار میرود. ماده 7 قانون حمایت خانواده مصوب 1391 به دستور موقت در دادگاه خانواده اختصاص یافته و در مقایسه با مقررات سابق، تغییرات قابل توجهی داشته است. مقاله حاضر، با روش کتابخانهای و بهصورت توصیفی- تحلیلی به مطالعه نهاد دادرسی فوری در دعاوی خانوادگی در پرتو تغییرات قانون حمایت خانواده مصوب 1391 پرداخته و پس از ذکر پیشینه تاریخی دستور موقت در دادگاه خانواده، ویژگیهای خاص این نهاد و مصادیق آن در دعاوی خانوادگی را مورد تحلیل قرار داده است.
کلیدواژهها
- دادرسی فوری
- دستور موقت
- دعاوی خانوادگی
- دادگاه خانواده
- فوریت
مواد مرتبط
- ماده ۷ قانون حمایت خانواده
- ماده ۳۰۶ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۳۱۵ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۳۱۶ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۳۱۷ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۳۱۹ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۳۲۰ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۳۲۵ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۳۸۶ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۳۸۹ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۱۱۱۵ قانون مدنی
- ماده ۱۱۱۶ قانون مدنی
- ماده ۱۱۷۰ قانون مدنی
- ماده ۱۱۷۳ قانون مدنی
- ماده ۶۴ قانون امور حسبی