علی اکبر شهابی
علی اکبر شهابی | |
|---|---|
| زادهٔ | ۱۲۸۷ تربت حیدریه |
| درگذشت | ۱۳۶۷ |
| ملیت | ایرانی |
| تحصیلات | دکتری ادبیات |
| محل تحصیل | دانشگاه تهران، دانشسرای عالی، دانشکده معقول و منقول |
| پیشه(ها) | نویسنده، استاد دانشگاه |
| شناختهشده برای | تدریس متون عربی و فقهی در دانشکده حقوق دانشگاه تهران |
علیاکبر شهابی (زاده ۱۲۸۷ خورشیدی – درگذشته اواخر دهه ۱۳۶۰ خورشیدی) حقوقدان، نویسنده و استاد دانشگاه ایرانی بود که بهویژه بهدلیل تدریس متون عربی و فقهی در دانشکده حقوق دانشگاه تهران شناخته میشود. او تحصیلات خود را در حوزههای علوم قدیم، ادبیات و فلسفه گذراند و آثار متعددی در زمینههای ادبی، تاریخی و زبانشناسی تألیف کرد.[۱]
زندگی و تحصیلات
علیاکبر شهابی در سال ۱۲۸۷ خورشیدی در تربت حیدریه زاده شد. تحصیلات مقدماتی را در علوم قدیم در شهر مشهد و نزد برادر خود، محمود شهابی، به پایان رساند. سپس دوره متوسطه را در اصفهان و تهران گذراند و بهطور همزمان در دانشسرای عالی تهران و دانشکده معقول و منقول به تحصیل ادامه داد.
او دوره لیسانس ادبیات و فلسفه را با رتبه اول به پایان رساند و با ارائه پایاننامهای با عنوان «احوال و آثار نظامی، شاعر داستانسرا» موفق به اخذ دکترای ادبیات از دانشکده ادبیات دانشگاه تهران شد.[۱]
فعالیت علمی
از سال ۱۳۲۸ خورشیدی، شهابی به تدریس متون عربی و فقهی در دانشکده حقوق دانشگاه تهران پرداخت. او تا اوایل دهه ۱۳۵۰ خورشیدی در این سمت باقی ماند و سپس بازنشسته شد.[۱]
آثار
برخی از مهمترین تألیفات و تحقیقات علیاکبر شهابی عبارتاند از:
۱. روابط ادبی ایران و هند
۲. اصول روانشناسی
۳. ادبیات و طبیعت
۴. احوال و آثار محمد بن جریر طبری
۵. ترجمه رساله تعبیر الرؤیا تألیف بوعلی سینا
۶. اصول صرف و نحو عربی[۱]
درگذشت
علیاکبر شهابی در اواخر دهه ۱۳۶۰ خورشیدی درگذشت.[۱]