قانون حمایت از حقوق مصرف کنندگان

قانون حمایت از حقوق مصرف کنندگان، در جلسه علنی روز چهارشنبه مورخ پانزدهم مهر ماه یک هزار و سیصد و هشتاد و هشت مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ 1388/7/23 به تأیید شورای نگهبان رسید.

سیر تحولات قانون

در حقوق ایران با طرح مفهوم مصرف کننده و ضرورت حمایت از او در دکترین حقوقی، قوانینی در این خصوص به تصویب رسید و به تدریج مجموعه ای از حقوق را به همراه ضمانت اجراهای آن برای مصرف کننده به وجود آورد. مهمترین متن قانونی در این خصوص را باید قانون حمایت از حقوق مصرف کنندگان، دانست. این قانون یکی از منابع خاص حقوق حمایت از مصرف کنندگان در نظام حقوقی ایران است که تصویب آن حدود ده سال به طول انجامید.

تقسیم بندی

قانون حمایت از حقوق مصرف کنندگان، مشتمل بر بیست و دو ماده و پانزده تبصره است و در فصل های زیر تدوین شده است:

• فصل اول ـ تعاریف
• فصل دوم ـ وظایف عرضه کنندگان کالا و خدمات در قبال حقوق مصرف کنندگان
• فصل سوم ـ تشکیل انجمن های حمایت از حقوق مصرف کنندگان
• فصل چهارم ـ نحوه رسیدگی و حمایت
• فصل پنجم ـ جریمه ها و مجازات

ویژگی

قانون حمایت از حقوق مصرف کنندگان، ویژگی هایی به شرح زیر دارد:

1. تشکیل انجمن حمایت از مصرف کننده در سطح ملی، استان و شهرستان و مشارکت دادن نهادهای مدنی و تشکل های غیر دولتی در حمایت از مصرف کننده.
2. تفویض صلاحیت رسیدگی به تخلفات مربوط به تضییع حقوق مصرف کننده به سازمان تعزیرات حکومتی و همچنین اعاده صلاحیت رسیدگی به تخلفات صنفی به شعب سازمان مذکور.
3. تعیین چگونگی جبران خسارت مصرف کننده و پر کردن خلاءهای قانونی آن.
4. لزوم داشتن گارانتی و ضمانت نامه برای تولیدکنندگان و عرضه کنندگان کالا و خدمات.
5. ارائه تعاریف روشن از مفاهیمی که در حمایت از حقوق مصرف کنندگان مطرح می باشد.
6. پرداختن به عیوب کالا و خدمات و چگونگی جبران خسارت مصرف کننده.
7. تعیین تکلیف حدود مسئولیت حقوقی و کیفری شرکت ها و اشخاص حقوقی و مدیران آن ها.
8. مشارکت دادن اتحادیه های صنفی در حل و فصل شکایات واصله در خصوص اصناف.
9. الزام تولیدکنندگان و فروشندگان در مواردی خاص برای جمع آوری کالای عرضه شده.
10. تاکید به ارائه خدمات مشاوره حقوقی به مصرف کننده، داشتن نشریه برای حمایت و آگاه سازی مصرف کننده از طریق رسانه های گروهی.