قانون همه پرسی در جمهوری اسلامی ایران
قانون همه پرسی در جمهوری اسلامی ایران، در جلسه علنی روز یکشنبه مورخ چهارم تیر ماه یک هزار و سیصد و شصت و هشت مجلس شورای اسلامی تصویب و در تاریخ ۱۳۶۸/۴/۶ به تأیید شورای نگهبان رسیده است.[۱] این قانون در روزنامه رسمی شماره 12914 مورخ 1368/4/13 منتشر شد.[۲]
سیر تحولات قانون
در ایران برای اولین بار با انقلاب مشروطیت مردم سالاری مطرح شد هر چند در قانون اساسی مشروطیت و متمم آن از همه پرسی سخنی به میان نیامد. در دوران سلطنت پهلوی دوم چند بار از همه پرسی استفاده شد که مهمترین آن همه پرسی سال 1341 بود که به انقلاب سفید شهرت دارد. قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران که ثمره اصلی انقلاب است، اهمیت شایانی برای همه پرسی قائل است و اساسا نظام جمهوری اسلامی ایران و قانون اساسی مولود همه پرسی است. همه پرسی در اصل ششم و پنجاه و نهم قانون اساسی آمده است. در سال 1368 نیز قانون همه پرسی در جمهوی اسلامی ایران به تصویب رسید.[۳]
تقسیم بندی
قانون همه پرسی در جمهوری اسلامی ایران مشتمل بر ۳۹ ماده و سیزده تبصره است که در فصل های زیر تدوین شده است:
- فصل اول - کلیات
- فصل دوم - کیفیت برگزاری همه پرسی
- فصل سوم - هیأت اجرایی
- فصل چهارم - شکایات و نحوه رسیدگی
- فصل پنجم - مجازات[۱]
منابع
- ↑ ۱٫۰ ۱٫۱ قانون همه پرسی در نظام جمهوری اسلامی ایران، مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی، دریافت شده در بهمن 1403
- ↑ غلامرضا حجتی اشرفی. مجموعه محشای قلمرو شورای حل اختلاف در امور کیفری. چاپ 5. گنج دانش، 1388. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 6714568
- ↑ رضا رضایی. مطالعه تطبیقی نظام همه پرسی در قانون اساسی ایران و فرانسه. دانشگاه علامه طباطبایی، 1388. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 6714572