تعارض بینه و اقرار در جرم قتل عمد
| عنوان | تعارض بینه و اقرار در جرم قتل عمد |
|---|---|
| نویسنده | حسن فرهودی نیا |
| محور موضوعی | حقوق کیفری آیین دادرسی کیفری فقه |
| سال نشر | ۱۳۸۹ |
| منتشر شده در | نشریه مطالعات حقوق تطبیقی معاصر |
| دوره | ۱ |
| شماره | ۱ |
| دانلود مقاله | دانلود از سایت نشریه |
تعارض بینه و اقرار در جرم قتل عمد عنوان مقاله ای از حسن فرهودی نیا است که در مهر 1389 و در شماره 1 نشریه مطالعات حقوق تطبیقی معاصر منتشر شده است.
چکیده
قانونگذار قانون مجازات اسلامی سال 1370 برابر ماده 231 اقرار و شهادت (بینه) را از راههای ثبوت قتل در دادگاه به حساب آورده و مواد 232 الی 236 را به احکام اقرار و مادتین 237 و 238 را به احکام شهادت اختصاص داده است.
در فرضی که بر ارتکاب قتل از سوی «الف» با گواهان حائز شرایط اقامه بینه میشود و در عین حال فرد دیگری با شرایطی که مقنن در جهت پذیرش اقرار لازم میداند، اقرار میکند که قاتل نه مشهود علیه، بلکه او است، علیرغم آنکه این امر در کتب فقهی مورد بررسی و مداقه جدی قرار گرفته است تکلیف قضیه در قانون مجازات اسلامی روشن نیست.
حکم قضیه در فرض تعارض از سه صورت بیرون نیست: در حالت اول، برای قاضی دادگاه عدم صحت اقرار و کذب بودن شهادت محرز است که در این صورت باید تعارض را منتفی دانست و نظر به قابل قبول نبودن هیچ یک از دو دلیل (اقرار و بینه) ممکن است حکم قضیه با اتخاذ ملاک از ماده 236 ق.م.ا تعیین شود. دومین حالت فرض تحقق مشارکت در قتل است. در چنین فرضی مطابق مقتضای مشارکت در قتل رفتار خواهد شد. حالت سوم منتفی بودن مشارکت و علم به انجام قتل توسط یک نفر است، در این صورت علیرغم وجود نظر مخالف میتوان اقرار را بر بینه مرجح دانست و برابر مقتضای آن قضیه را فیصله داد. نگارنده در این نوشتار سعی بر آن دارد تا فروض مختلف و دیدگاههای موافق و مخالف پیرامون آنها را مورد کنکاش و واکاوی قرار دهد و برای این چالش راهحل یا راهحلهای قانونی ارائه کند.
کلیدواژهها
مواد مرتبط
- ماده 231 قانون مجازات اسلامی مصوب 1370
- ماده 232 قانون مجازات اسلامی مصوب 1370
- ماده 233 قانون مجازات اسلامی مصوب 1370
- ماده 234 قانون مجازات اسلامی مصوب 1370
- ماده 235 قانون مجازات اسلامی مصوب 1370
- ماده 236 قانون مجازات اسلامی مصوب 1370
- ماده 237 قانون مجازات اسلامی مصوب 1370
- ماده 238 قانون مجازات اسلامی مصوب 1370
- ماده 1258 قانون مدنی
- ماده 202 قانون آیین دادرسی مدنی