ماده ۲۴۴ قانون آیین دادرسی مدنی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
خط ۲: | خط ۲: | ||
* {{زیتونی|[[ماده ۲۴۳ قانون آیین دادرسی مدنی|مشاهده ماده قبلی]]}} | * {{زیتونی|[[ماده ۲۴۳ قانون آیین دادرسی مدنی|مشاهده ماده قبلی]]}} | ||
* {{زیتونی|[[ماده ۲۴۵ قانون آیین دادرسی مدنی|مشاهده ماده بعدی]]}} | * {{زیتونی|[[ماده ۲۴۵ قانون آیین دادرسی مدنی|مشاهده ماده بعدی]]}} | ||
== مواد مرتبط == | == مواد مرتبط == | ||
* [[ماده ۲۰۰ قانون آیین دادرسی مدنی]] | * [[ماده ۲۰۰ قانون آیین دادرسی مدنی]] | ||
خط ۹: | خط ۸: | ||
* [[ماده ۲۴۵ قانون آیین دادرسی مدنی]] | * [[ماده ۲۴۵ قانون آیین دادرسی مدنی]] | ||
* [[ماده ۲۴۶ قانون آیین دادرسی مدنی]] | * [[ماده ۲۴۶ قانون آیین دادرسی مدنی]] | ||
== پیشینه == | == پیشینه == | ||
این ماده در قانون آیین دادرسی مدنی سال ۱۲۹۰ مشابهی نداشتهاست.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=روند نمای تقنینی قانون آیین دادرسی مدنی|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=فکرسازان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=2798036|صفحه=|نام۱=علی|نام خانوادگی۱=رفیعی|چاپ=1}}</ref> لیکن مفاد آن در [[ماده ۴۱۰ قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 1318]] پیشبینی شده بود. با این تفاوت که به جای عبارت «یکی از قضات دادگاه» عبارت «یکی از کارمندان خود» به کار رفته بود.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=محشای قانون آیین دادرسی مدنی در نظم حقوق ایران|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=ققنوس|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=558568|صفحه=|نام۱=عباس|نام خانوادگی۱=زراعت|چاپ=3}}</ref> | این ماده در قانون آیین دادرسی مدنی سال ۱۲۹۰ مشابهی نداشتهاست.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=روند نمای تقنینی قانون آیین دادرسی مدنی|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=فکرسازان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=2798036|صفحه=|نام۱=علی|نام خانوادگی۱=رفیعی|چاپ=1}}</ref> لیکن مفاد آن در [[ماده ۴۱۰ قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 1318]] پیشبینی شده بود. با این تفاوت که به جای عبارت «یکی از قضات دادگاه» عبارت «یکی از کارمندان خود» به کار رفته بود.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=محشای قانون آیین دادرسی مدنی در نظم حقوق ایران|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=ققنوس|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=558568|صفحه=|نام۱=عباس|نام خانوادگی۱=زراعت|چاپ=3}}</ref> | ||
== نکات تفسیری دکترین ماده 244 قانون آیین دادرسی مدنی == | |||
== نکات تفسیری دکترین == | |||
این ماده را میتوان تکمیل کننده [[ماده ۲۴۳ قانون آیین دادرسی مدنی]]، دانست چرا که ممکن است عدم حضور ناشی از عذری باشد.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=مبسوط در آیین دادرسی مدنی (جلد دوم)|ترجمه=|جلد=|سال=1387|ناشر=فکرسازان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=459620|صفحه=|نام۱=علی|نام خانوادگی۱=مهاجری|چاپ=1}}</ref> | این ماده را میتوان تکمیل کننده [[ماده ۲۴۳ قانون آیین دادرسی مدنی]]، دانست چرا که ممکن است عدم حضور ناشی از عذری باشد.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=مبسوط در آیین دادرسی مدنی (جلد دوم)|ترجمه=|جلد=|سال=1387|ناشر=فکرسازان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=459620|صفحه=|نام۱=علی|نام خانوادگی۱=مهاجری|چاپ=1}}</ref> | ||
== نکات توضیحی ماده 244 قانون آیین دادرسی مدنی == | |||
== نکات توضیحی == | |||
استماع گواهی در خارج از دادگاه توسط [[دادرس علیالبدل]] به عمل میآید و انجام آن به [[مباشرت]] [[قاضی]] رسیدگی کننده به [[دعوا]] نیز بلامانع به نظر میرسد.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=نگاهی به آیین دادرسی مدنی|ترجمه=|جلد=|سال=1393|ناشر=رادنواندیش|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=5324436|صفحه=|نام۱=یوسف|نام خانوادگی۱=نوبخت|چاپ=1}}</ref> استماع شهادت در منزل شاهد یا محل کار او یا هر مکان دیگر که توسط قاضی صورت میگیرد به معنی ادای شهادت در دادگاه است.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=ادله اثبات دعوی|ترجمه=|جلد=|سال=1387|ناشر=حقوقدان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=1755764|صفحه=|نام۱=احمدعلی|نام خانوادگی۱=حمیتی واقف|چاپ=1}}</ref> مطابق [[ماده ۲۴۴ قانون آیین دادرسی مدنی|مواد ۲۴۴]] و [[ماده ۲۴۵ قانون آیین دادرسی مدنی|۲۴۵ قانون آیین دادرسی مدنی]] دادگاه میتواند از تبدیل [[شاهد اصل]] به [[شاهد فرع]] جلوگیری کند و گواهی شاهد اصل را استماع نماید.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=ادله اثبات دعوی|ترجمه=|جلد=|سال=1387|ناشر=حقوقدان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=1755876|صفحه=|نام۱=احمدعلی|نام خانوادگی۱=حمیتی واقف|چاپ=1}}</ref> | استماع گواهی در خارج از دادگاه توسط [[دادرس علیالبدل]] به عمل میآید و انجام آن به [[مباشرت]] [[قاضی]] رسیدگی کننده به [[دعوا]] نیز بلامانع به نظر میرسد.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=نگاهی به آیین دادرسی مدنی|ترجمه=|جلد=|سال=1393|ناشر=رادنواندیش|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=5324436|صفحه=|نام۱=یوسف|نام خانوادگی۱=نوبخت|چاپ=1}}</ref> استماع شهادت در منزل شاهد یا محل کار او یا هر مکان دیگر که توسط قاضی صورت میگیرد به معنی ادای شهادت در دادگاه است.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=ادله اثبات دعوی|ترجمه=|جلد=|سال=1387|ناشر=حقوقدان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=1755764|صفحه=|نام۱=احمدعلی|نام خانوادگی۱=حمیتی واقف|چاپ=1}}</ref> مطابق [[ماده ۲۴۴ قانون آیین دادرسی مدنی|مواد ۲۴۴]] و [[ماده ۲۴۵ قانون آیین دادرسی مدنی|۲۴۵ قانون آیین دادرسی مدنی]] دادگاه میتواند از تبدیل [[شاهد اصل]] به [[شاهد فرع]] جلوگیری کند و گواهی شاهد اصل را استماع نماید.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=ادله اثبات دعوی|ترجمه=|جلد=|سال=1387|ناشر=حقوقدان|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=1755876|صفحه=|نام۱=احمدعلی|نام خانوادگی۱=حمیتی واقف|چاپ=1}}</ref> | ||
== انتقادات == | == انتقادات == | ||
این دو نوع استماع شهادت شهود یک عیبی دارد و آن این است که محکمه حاکمه با گواه تماس مستقیم پیدا نمیکند. در گواهی شنیدن قول شاهد آن هم به وسیله [[صورت مجلس|صورت مجلسهایی]] که کاملاً وضع حقیقی ادای گواهی را منعکس نمیکند کافی نیست، باید گواه را دید و اطلاعات او را از دهان خودش شنید تا ارزش آن معلوم شود.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=آیین دادرسی مدنی و بازرگانی (جلد دوم)|ترجمه=|جلد=|سال=-|ناشر=مجمع علمی و فرهنگی مجد|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=2511604|صفحه=|نام۱=احمد|نام خانوادگی۱=متین دفتری|چاپ=-}}</ref> نکته دیگر آن که با توجه به خلاف اصل بودن اخذ گواهی گواه در منزل یا محل کار وی، در این دو مورد دادگاه تکلیفی به دعوت [[اصحاب دعوا|طرفین]] برای حضور در لحظه گواهی نخواهد داشت، این امر با ظاهر [[ماده ۲۰۰ قانون آیین دادرسی مدنی|مواد ۲۰۰]] و [[ماده ۲۰۱ قانون آیین دادرسی مدنی|۲۰۱ قانون آیین دادرسی مدنی]] سازگار نیست و حداقل باید مفاد شهادت به اطلاع طرفین دعوا برسد.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=محشای قانون آیین دادرسی مدنی در نظم حقوق ایران|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=ققنوس|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=559472|صفحه=|نام۱=عباس|نام خانوادگی۱=زراعت|چاپ=3}}</ref> | این دو نوع استماع شهادت شهود یک عیبی دارد و آن این است که محکمه حاکمه با گواه تماس مستقیم پیدا نمیکند. در گواهی شنیدن قول شاهد آن هم به وسیله [[صورت مجلس|صورت مجلسهایی]] که کاملاً وضع حقیقی ادای گواهی را منعکس نمیکند کافی نیست، باید گواه را دید و اطلاعات او را از دهان خودش شنید تا ارزش آن معلوم شود.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=آیین دادرسی مدنی و بازرگانی (جلد دوم)|ترجمه=|جلد=|سال=-|ناشر=مجمع علمی و فرهنگی مجد|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=2511604|صفحه=|نام۱=احمد|نام خانوادگی۱=متین دفتری|چاپ=-}}</ref> نکته دیگر آن که با توجه به خلاف اصل بودن اخذ گواهی گواه در منزل یا محل کار وی، در این دو مورد دادگاه تکلیفی به دعوت [[اصحاب دعوا|طرفین]] برای حضور در لحظه گواهی نخواهد داشت، این امر با ظاهر [[ماده ۲۰۰ قانون آیین دادرسی مدنی|مواد ۲۰۰]] و [[ماده ۲۰۱ قانون آیین دادرسی مدنی|۲۰۱ قانون آیین دادرسی مدنی]] سازگار نیست و حداقل باید مفاد شهادت به اطلاع طرفین دعوا برسد.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=محشای قانون آیین دادرسی مدنی در نظم حقوق ایران|ترجمه=|جلد=|سال=1389|ناشر=ققنوس|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=559472|صفحه=|نام۱=عباس|نام خانوادگی۱=زراعت|چاپ=3}}</ref> | ||
== نکات توصیفی هوش مصنوعی ماده 244 قانون آیین دادرسی مدنی == | |||
== نکات توصیفی هوش مصنوعی == | |||
{{هوش مصنوعی (ماده)}} | {{هوش مصنوعی (ماده)}} | ||
# معذور بودن گواه از حضور در دادگاه میتواند دلیل موجهی برای عدم حضور وی باشد. | # معذور بودن گواه از حضور در دادگاه میتواند دلیل موجهی برای عدم حضور وی باشد. | ||
خط ۳۰: | خط ۲۳: | ||
# اختیار دادگاه در تعیین مکان اخذ گواهی به مقتضیات خاص هر پرونده بستگی دارد. | # اختیار دادگاه در تعیین مکان اخذ گواهی به مقتضیات خاص هر پرونده بستگی دارد. | ||
# قاضی دادگاه میتواند مستقیماً مسئول استماع گواهی در مکانهای جایگزین باشد. | # قاضی دادگاه میتواند مستقیماً مسئول استماع گواهی در مکانهای جایگزین باشد. | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{پانویس|۲}} | {{پانویس|۲}} | ||
خط ۴۰: | خط ۳۲: | ||
[[رده:اختیارات قاضی]] | [[رده:اختیارات قاضی]] | ||
[[رده:شهادت خارج از دادگاه]] | [[رده:شهادت خارج از دادگاه]] | ||
{{DEFAULTSORT:ماده 1220}} |
نسخهٔ کنونی تا ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۴۱
ماده ۲۴۴ قانون آیین دادرسی مدنی: در صورت معذور بودن گواه از حضور در دادگاه و همچنین در مواردی که دادگاه مقتضی بداند میتواند گواهی گواه را در منزل یا محل کار او یا در محل دعوا توسط یکی از قضات دادگاه استماع کند.
مواد مرتبط
- ماده ۲۰۰ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۲۰۱ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۲۴۳ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۲۴۵ قانون آیین دادرسی مدنی
- ماده ۲۴۶ قانون آیین دادرسی مدنی
پیشینه
این ماده در قانون آیین دادرسی مدنی سال ۱۲۹۰ مشابهی نداشتهاست.[۱] لیکن مفاد آن در ماده ۴۱۰ قانون آیین دادرسی مدنی مصوب 1318 پیشبینی شده بود. با این تفاوت که به جای عبارت «یکی از قضات دادگاه» عبارت «یکی از کارمندان خود» به کار رفته بود.[۲]
نکات تفسیری دکترین ماده 244 قانون آیین دادرسی مدنی
این ماده را میتوان تکمیل کننده ماده ۲۴۳ قانون آیین دادرسی مدنی، دانست چرا که ممکن است عدم حضور ناشی از عذری باشد.[۳]
نکات توضیحی ماده 244 قانون آیین دادرسی مدنی
استماع گواهی در خارج از دادگاه توسط دادرس علیالبدل به عمل میآید و انجام آن به مباشرت قاضی رسیدگی کننده به دعوا نیز بلامانع به نظر میرسد.[۴] استماع شهادت در منزل شاهد یا محل کار او یا هر مکان دیگر که توسط قاضی صورت میگیرد به معنی ادای شهادت در دادگاه است.[۵] مطابق مواد ۲۴۴ و ۲۴۵ قانون آیین دادرسی مدنی دادگاه میتواند از تبدیل شاهد اصل به شاهد فرع جلوگیری کند و گواهی شاهد اصل را استماع نماید.[۶]
انتقادات
این دو نوع استماع شهادت شهود یک عیبی دارد و آن این است که محکمه حاکمه با گواه تماس مستقیم پیدا نمیکند. در گواهی شنیدن قول شاهد آن هم به وسیله صورت مجلسهایی که کاملاً وضع حقیقی ادای گواهی را منعکس نمیکند کافی نیست، باید گواه را دید و اطلاعات او را از دهان خودش شنید تا ارزش آن معلوم شود.[۷] نکته دیگر آن که با توجه به خلاف اصل بودن اخذ گواهی گواه در منزل یا محل کار وی، در این دو مورد دادگاه تکلیفی به دعوت طرفین برای حضور در لحظه گواهی نخواهد داشت، این امر با ظاهر مواد ۲۰۰ و ۲۰۱ قانون آیین دادرسی مدنی سازگار نیست و حداقل باید مفاد شهادت به اطلاع طرفین دعوا برسد.[۸]
نکات توصیفی هوش مصنوعی ماده 244 قانون آیین دادرسی مدنی
محتوای مندرج در این قسمت توسط هوش مصنوعی تولید شده است. |
- معذور بودن گواه از حضور در دادگاه میتواند دلیل موجهی برای عدم حضور وی باشد.
- در شرایط خاص، دادگاه میتواند گواهی گواه را در مکانهایی غیر از دادگاه اخذ کند.
- منزل، محل کار یا محل دعوا میتوانند مکانهای جایگزین برای اخذ گواهی باشند.
- اختیار دادگاه در تعیین مکان اخذ گواهی به مقتضیات خاص هر پرونده بستگی دارد.
- قاضی دادگاه میتواند مستقیماً مسئول استماع گواهی در مکانهای جایگزین باشد.
منابع
- ↑ علی رفیعی. روند نمای تقنینی قانون آیین دادرسی مدنی. چاپ 1. فکرسازان، 1389. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 2798036
- ↑ عباس زراعت. محشای قانون آیین دادرسی مدنی در نظم حقوق ایران. چاپ 3. ققنوس، 1389. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 558568
- ↑ علی مهاجری. مبسوط در آیین دادرسی مدنی (جلد دوم). چاپ 1. فکرسازان، 1387. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 459620
- ↑ یوسف نوبخت. نگاهی به آیین دادرسی مدنی. چاپ 1. رادنواندیش، 1393. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 5324436
- ↑ احمدعلی حمیتی واقف. ادله اثبات دعوی. چاپ 1. حقوقدان، 1387. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 1755764
- ↑ احمدعلی حمیتی واقف. ادله اثبات دعوی. چاپ 1. حقوقدان، 1387. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 1755876
- ↑ احمد متین دفتری. آیین دادرسی مدنی و بازرگانی (جلد دوم). چاپ -. مجمع علمی و فرهنگی مجد، -. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 2511604
- ↑ عباس زراعت. محشای قانون آیین دادرسی مدنی در نظم حقوق ایران. چاپ 3. ققنوس، 1389. ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 559472