ماده ۲۷۵ قانون تجارت

ماده ۲۷۵ قانون تجارت: اگر در برات اعم از اینکه در ایران صادر شده باشد یا در خارجه برای تقاضای قبولی مدت بیشتر یا کمتری مقرر شده باشد دارنده برات باید در همان مدت قبولی برات را تقاضا نماید و الا حق رجوع به ظهرنویس‌ها و برات دهنده که وجه برات را به محال علیه رسانیده‌است نخواهد داشت.

• مشاهده ماده قبلی
• مشاهده ماده بعدی

مواد مرتبط

• ماده ۲۷۶ قانون تجارت
• ماده ۲۷۴ قانون تجارت

توضیح واژگان

• دارنده برات: شخصی را که برات در وجه او تنظیم گردیده و برابر با قانون، حق مطالبه مبلغ مندرج در آن را دارد؛ دارنده برات گویند.
• رجوع: یعنی عودت و بازگشتن، اما در فقه و حقوق، به معنی برگشتن به وضعیت قبل است، در واقع به بازگشت از تعهد، رجوع می گویند. در تعریفی دیگر، عدول از عقد و ایقاعی را که به موجب اذن محض به وجود آمده‌است؛ رجوع نامند.
• برات دهنده: یعنی شخصی که با امضای برات، به صدور آن اقدام می‌نماید. بدون امضا یا مهر برات توسط صادرکننده، نمی‌توان قائل به موجودیت آن گردید.

فلسفه و مبانی نظری

مفاد ماده ۲۷۵ قانون تجارت، به پیروی از «تئوری انتقال محل سند»، نگارش یافته‌است.

نکات تفسیری دکترین ماده 275 قانون تجارت

عمل برخلاف مقررات ماده ۲۷۵ قانون تجارت، نافی مسئولیت تضامنی مسئولان برات خواهد بود.

نکات توصیفی هوش مصنوعی ماده 275 قانون تجارت

1. دارنده برات باید در مدت مقرر به تقاضای قبولی اقدام کند.
2. مدت تقاضای قبولی ممکن است بیشتر یا کمتر از مدت عادی باشد.
3. تقاضای قبولی شامل برات‌های صادره در ایران و خارج می‌شود.
4. عدم تقاضای قبولی در مدت مقرر، حق رجوع به ظهرنویس‌ها را از دارنده سلب می‌کند.
5. در صورتی که وجه برات به محال‌علیه رسانیده شده باشد، حق رجوع از برات‌دهنده نیز سلب می‌شود.

رویه های قضایی

• رای دادگاه درباره استناد به ربوی بودن چک در برابر دارنده ثالث و استناد به رای کیفری به عنوان سند مکتوم

مقالات مرتبط

• بررسی ماهیت فورفیتینگ در مقایسه با سایر طرق تأمین مالی