ماده ۱۰۱۸ قانون مدنی

از ویکی حقوق
نسخهٔ تاریخ ‏۲۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۱:۱۰ توسط Karandish (بحث | مشارکت‌ها) (ابرابزار)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

ماده ۱۰۱۸ قانون مدنی: مفاد ماده فوق در موردی نیز رعایت می‌گردد که حکم موت فرضی غایب صادر شود.

نکات توضیحی تفسیری دکترین

این ماده، که تاریخ صدور حکم موت فرضی را، به منزله پایان اهلیت تمتع دانسته‌است؛ وارد بر ماده ۹۵۶ قانون مدنی می‌باشد که، مرگ طبیعی را، خاتمه دهنده اهلیت محسوب می‌نماید.[۱] در واقع، این ماده، باعث تضییق ماده ۹۵۶ قانون مزبور شده‌است.[۲]

درابطه با صدور حکم موت فرضی نیز، باید تاریخ مرگ غایب، و انتقال اموال او به وراث قانونی خویش، معین گردد.[۳]

اگر دادگاه، تاریخ مرگ غایب را، در حکم موت فرضی، قید ننماید؛ دراینصورت تاریخ صدور حکم را، باید به عنوان زمان مرگ وی درنظرگرفت؛ نه تاریخ ابلاغ را.[۴]

مقالات مرتبط

منابع

  1. محمدجعفر جعفری لنگرودی. مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد پنجم). چاپ 4. گنج دانش، 1388.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 346196
  2. محمدجعفر جعفری لنگرودی. مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد سوم). چاپ 4. گنج دانش، 1388.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 329388
  3. مهدی شهیدی. ارث. چاپ 8. مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1387.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 154264
  4. سیدمرتضی قاسم‌زاده. امور حسبی غایب مفقود الاثر. چاپ 1. میزان، 1389.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 2708548