ماده ۲۴۳ قانون مدنی

ماده ۲۴۳ قانون مدنی: هر گاه در عقد شرط شده باشد که ضامنی داده شود و این شرط انجام نگیرد مشروط‌له حق فسخ معامله را خواهد داشت.

• مشاهده ماده قبلی
• مشاهده ماده بعدی

مواد مرتبط

• ماده ۲۴۱ قانون مدنی
• ماده ۳۷۹ قانون مدنی
• ماده ۴۴۴ قانون مدنی

توضیح واژگان

• «مشروطٌ له» یعنی شخصی که شرط، به نفع او شده است.
• مقصود از «ضامن» در ماده ۲۴۳ قانون مدنی، شخصی است که به واسطه‌ تحقق یکی از اسباب ضمان‌قهری، یا انعقاد ضمان عقدی، دینی بر ذمه‌اش قرار می‌گیرد.

فلسفه و مبانی نظری ماده

به دلالت قاعده غلبه، اگر در عقد، شرط شده باشد که ضامنی داده شود و این شرط انجام نگیرد؛ در این صورت الزام مشروطٌ علیه به دادن ضامن، صحیح نیست.

نکات تفسیری دکترین ماده ۲۴۳ قانون مدنی

شرطِ دادن ضامن، در دسته شرط فعل قرار دارد و برابر با احکام مربوط به این قسم شروط، در صورت امتناع مشروطٌ علیه از عمل به شرط خویش، می توان وی را ملزم به اجرای شرط نمود، اما با توجه به اینکه عمل به شرط مزبور، منوط به رضایت ضامن است؛ پس دیگر الزام مشروطٌ علیه ممکن نیست.

نکات توضیحی ماده ۲۴۳ قانون مدنی

اگر ضمن عقدی، شرط ضامن شود و مشروطٌ علیه از معرفی ضامن خودداری نماید؛ در این صورت فقط ضمانت اجرای فسخ قرارداد، قابل اعمال است.

نکات توصیفی هوش مصنوعی ماده ۲۴۳ قانون مدنی

1. در صورت وجود شرط ضمانت در عقد و عدم انجام آن، مشروط‌له می‌تواند معامله را فسخ کند.
2. شرط ضمانت یک شرط ضمن عقد است که باید رعایت شود.
3. مشروط‌له با نقض شرط ضمانت، حق فسخ پیدا می‌کند.
4. شرط ضمانت باید به‌صراحت در عقد ذکر شده و تعهد به آن وجود داشته باشد.
5. حق فسخ به دلیل عدم انجام شرط، تنها به نفع مشروط‌له است.

مقالات مرتبط

• استقلال شرط داوری در قانون آیین دادرسی مدنی و قانون داوری تجاری بین المللی با مطالعه قانون نمونه داوری آنسیترال
• بررسی تطبیقی خیار تدلیس با خیار عیب و خیار تخلّف از وصف