ماده ۴۳۷ قانون مدنی

ماده ۴۳۷ قانون مدنی: از حیث احکام عیب، ثمن شخصی مثل مبیع شخصی است.

• مشاهده ماده قبلی
• مشاهده ماده بعدی

مواد مرتبط

• ماده ۴۲۲ قانون مدنی

• ماده ۲ قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان

توضیح واژگان

• «عیب»، به معنای کسری یا زیادی است که برخلاف عرف و عادت، در شیء یا حیوانی عارض می گردد.
• مقصود از «مبیع شخصی» در ماده ۴۳۷ قانون مدنی، مبیعی است که به صورت عین در عالم خارج وجود داشته باشد.

نکات تفسیری دکترین ماده ۴۳۷ قانون مدنی

خیار عیب، منحصر به اعیان خارجی بوده و نسبت به کلی جاری نیست. در صورتی می‌توان از حیث شمول خیار عیب، ثمن عین معین را در حکم مبیع عین معین دانست که همه شرایط مربوط به وجود خیار عیب، در ثمن نیز موجود باشد.

اگر ثمن عین معین، معیوب در آید؛ خریدار می‌تواند با استناد به خیار عیب، عقد را فسخ نموده؛ یا ارش دریافت کند.

نکات توصیفی هوش مصنوعی ماده ۴۳۷ قانون مدنی

1. ماده ۴۳۷ قانون مدنی به موضوع "احکام عیب" در معاملات اشاره دارد.
2. در این ماده، احکام مربوط به عیب در ثمن (پرداختی در معامله) و مبیع (کالای مورد معامله) مقایسه شده است.
3. ماده ۴۳۷ قانون مدنی تأکید می‌کند که ثمن شخصی از نظر احکام مربوط به عیب، مشابه مبیع شخصی است.
4. اصطلاح "ثمن شخصی" به پول یا شیء مشخصی که به عنوان پرداخت در معامله استفاده می‌شود، اشاره دارد.
5. "مبیع شخصی" به کالای مشخصی که در معامله به فروش گذاشته شده اشاره دارد.
6. هدف ماده ۴۳۷ قانون مدنی ایجاد تعادل و عدالت در معاملات از دیدگاه حقوقی است.
7. احکام مربوط به عیب می‌تواند شامل مواردی مانند امکان فسخ معامله یا درخواست جبران خسارت باشد.
8. بر اساس این ماده، اگر عیبی در ثمن شخصی وجود داشته باشد، مانند عیب در مبیع شخصی با آن برخورد می‌شود.

مطالعات فقهی

سوابق فقهی

• همچون مبیع عین معین، خیار عیب، در ثمن عین معین نیز جاری است.

پایان نامه و رساله های مرتبط

• بررسی تحلیلی طبقات ارث در فقه شیعه و فقه سنی با مطالعه تطبیقی در حقوق فرانسه

مقالات مرتبط

• قواعد حمایتی موجود در قانون حمایت از مصرف‌کنندگان در نگاهی تطبیقی با قانون مدنی