ماده ۶۸۴ قانون مدنی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی حقوق
پرش به ناوبری پرش به جستجو
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۲: خط ۲:
*{{زیتونی|[[ماده ۶۸۳ قانون مدنی|مشاهده ماده قبلی]]}}
*{{زیتونی|[[ماده ۶۸۳ قانون مدنی|مشاهده ماده قبلی]]}}
*{{زیتونی|[[ماده ۶۸۵ قانون مدنی|مشاهده ماده بعدی]]}}
*{{زیتونی|[[ماده ۶۸۵ قانون مدنی|مشاهده ماده بعدی]]}}
== پیشینه ==
== مطالعات تطبیقی ==
درصورت فقدان تراضی خاص بین طرفین، ضمان، مشتمل بر ملحقات دین، هزینه های قابل مطالبه، و هزینه هایی است که پس از اخطار به ضامن، صرف گردیده است.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=قانون مدنی مصر|ترجمه=|جلد=|سال=1392|ناشر=گنج دانش|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=5331036|صفحه=|نام۱=محمدعلی|نام خانوادگی۱=نوری|چاپ=2}}</ref>
در نظام حقوقی مصر، در صورت فقدان تراضی خاص بین طرفین، ضمان، مشتمل بر ملحقات دین، هزینه های قابل مطالبه، و هزینه هایی است که پس از اخطار به ضامن، صرف گردیده است.<ref>{{یادکرد کتاب۲||عنوان=قانون مدنی مصر|ترجمه=|جلد=|سال=1392|ناشر=گنج دانش|مکان=|شابک=|پیوند=|شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران=5331036|صفحه=|نام۱=محمدعلی|نام خانوادگی۱=نوری|چاپ=2}}</ref>


== نکات توضیحی تفسیری دکترین ==
== نکات توضیحی تفسیری دکترین ==

نسخهٔ ‏۱۶ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۲۲:۱۷

ماده ۶۸۴ قانون مدنی: عقد ضمان عبارت است از این که شخصی مالی را که بر ذمه‌ دیگری است به عهده بگیرد. متعهد را ضامن طرف دیگر را مضمون‌له و شخص ثالث را مضمون‌عنه یا مدیون اصلی می‌گویند.

مطالعات تطبیقی

در نظام حقوقی مصر، در صورت فقدان تراضی خاص بین طرفین، ضمان، مشتمل بر ملحقات دین، هزینه های قابل مطالبه، و هزینه هایی است که پس از اخطار به ضامن، صرف گردیده است.[۱]

نکات توضیحی تفسیری دکترین

به دلیل مطابقت مفاد بند 2 ماده 292 قانون مدنی با ضمان، ایجاد تعهد جدید، دلالت بر از بین رفتن تضمین های تعهد سابق دارد.[۲] و بین ضمان و انتقال دین، باید قائل به تفاوت های زیر شد:

-        در انتقال دین، متعدٌله مداخله ای نداشته؛ و طرف قرارداد انتقال دین محسوب نمی گردد. اما در ضمان، متعهدٌله، یکی از طرفین عقد است.

-        در انتقال دین، تضمیناتی که به دین قبلی تعلق دارد؛ ازبین نمی رود؛ ولی در ضمان؛ تضمینات دین سابق، اعتبار خود را از دست می دهند.[۳]

ضمان، تعهدی است تبعی. زیرا ضامن، دینی را برعهده می گیرد؛ که متعلق به مضمونٌ عنه بوده است.[۴]

مستندات فقهی

با استناد به آیه 40 سوره قلم، " سَلْهُمْ أَيُّهُمْ بِذلِكَ زَعِيمٌ"، می توان قائل به پذیرش ضمان گردید.[۵]

مقالات مرتبط

منابع

  1. محمدعلی نوری. قانون مدنی مصر. چاپ 2. گنج دانش، 1392.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 5331036
  2. محمدکاظم مهتاب پور، افروز صمدی و راضیه آرمین. آموزه های حقوق مدنی تعهدات. چاپ 1. مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1391.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 3635476
  3. محمدجعفر جعفری لنگرودی. ضمان عقدی در حقوق مدنی. چاپ 1. گنج دانش، 1386.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 34168
  4. ناصر کاتوزیان. حقوق مدنی (عقود معین، قسمت چهارم) (عقود اذنی، وثیقه های دین، ودیعه،عاریه، وکالت، ضمان). چاپ 6. سهامی انتشار، 1389.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 2658556
  5. حمید بهرامی احمدی. قواعد فقه (جلد اول) (با تطبیق بر قوانین). چاپ 1. دانشگاه امام صادق(ع)، 1388.  ,شماره فیش در پژوهشکده حقوق و قانون ایران: 2424272